( 243 ) 



moederlijk bloed voerende holten) omringt. De zoo ontstane placenta 

 rust op een onderbouw van matern weefsel, dat uit dezelfde elementen 

 als vroeger (deeidua, etc.) is samengesteld ; de deciduacellen groeien 

 vaak sterk uit, terwijl de grens tusschen foetaal en matern weefsel 

 op vele plaatsen door een smalle strook symplasma wordt aangegeven. 

 De vorming van trophoblast-reuzencellen bereikt langzamerhand ook 

 de supraplacentaire gedeelten, zoodat ook hier de enorme cellen (ook 

 hier later vaak vrij) in het moederlijk weefsel liggen. 



Extraplacentair komt spoedig een stadium, waarbij de progressieve 

 en regressieve processen, boven beschreven, in de mncosa uteri hun 

 uiterste grens hebben bereikt. Oppervlakkig is alles veranderd in 

 symplasma, alleen in de diepte bestaan nog deciduacellen, die intus- 

 schen, daar de degeneratie niet zoover in de diepte reikt, vrij groot 

 zijn geworden. De nog door deze processen vrij gelaten deelen der 

 mucosa zijn alleen het slijmvlies van de, nu geheel in de vrucht- 

 kamers opgenomen, gedilateerde verbindingsstukken, wier door rekking 

 dunne mucosa alleen nog platgedrukte crypten en een vrij dik epi- 

 theel bezit, dat voor een deel in symplasma overgaat. Tegen al deze 

 extraplacentaire deelen ligt de extraplacentaire trophoblast, nu geheel uit 

 reuzencellen bestaand, welke thans vaak losraken en vrij te midden 

 van deeidua komen te liggen. 



Het embryo heeft bij zijn verderen groei plaats gevonden in de 

 langzamerhand geheel ingestulpte navelblaas, waarvan de wanden 

 elkaar nu bijna raken. De randen van de zoo ontstane, het embryo 

 omvattende kom, worden niet gevormd door den sinus terminalis : 

 deze ligt verder beneden in dèn binnensten wand. De kleine ruimte 

 in de navelblaas is nog steeds gevuld met coaguleerende massa's, 

 terwijl het de area vasculosa bekleedende entoderm, dat nu vaak 

 papillen gaat vormen, nog zeer krachtig van uiterlijk is. De buiten- 

 wand van dezen kom verdwijnt nooit, 



Bij den verderen groei van de placenta bereikt deze de randen 

 van de navelblaaskom, nog later groeit zij er in binnen en vergroeit 

 met den binnenwand : d'e sinus terminalis ligt dan op de helft van 

 de dikte der placenta, terwijl een plooi van het entoderm er in 

 schijnt opgenomen te zijn. 



In het laatste deel der graviditeit groeit van uit de boven beschre- 

 ven, door de progressieve en regressieve processen vrijgelaten deelen 

 epitheel tusschen het gedegenereerde en het normale deel van de 

 mucosa, vereenigt zich misschien met de intusschen woekerende 

 klierresten in de diepte: de navelblaas wordt van de mucosa afge- 

 licht. Iets later begint dit ook circulair om de placenta, zoodat aan 

 het eind der zwangerschap dit orgaan min of meer gesteeld is en 



