( 245 ) 



te vervangen door matern bloed, is de vascularisatie van de decidua bij 

 den Eekhoorn zeer gering, bij Cavia uiterst sterk en overeenkomstig 

 de extravasaten, die het ei omgeven, bij Seiurus zeer zeldzaam, bij 

 Mus on Cavia regel en rijkelijk. 



Bij deze processen treden bij Seiurus moederlijke reuzeneellen op 

 (sjmplasma) en later foetale, als de eerste reeds verdwenen zijn. Bij 

 Lepus zijn, overeenkomstig de meergemelde rij, door Schoenfeld e.a. 

 de foetale reuzeneellen (monster eells) reeds in vroegere stadia gevon- 

 den ; alle dan voorkomende worden voor foetaal aangezien, waar- 

 schijnlijk treden echter de materne in hetzelfde tijdperk op en is 

 een deel der beschreven reuzeneellen moederlijk, symplamatisch van 

 oorsprong. Bij Mus zijn in veel vroeger stadia door Jenkinson beide 

 reeds gevonden en onderscheiden, Kolster zag niet de foetale, Düval 

 niet de materne ! Bij Cavia moeten zij dus nog eerder optreden ; de 

 foetale zijn dan waarschijnlijk de woekerende „Gregenpolcellen" van 

 v. Spee, die de zona aan de vegetatieve pool doorboren ; de materne 

 komen overeen met de producten van de processen in den „Implan- 

 tationshof" van v. Spee. Ook het weer verdwijnen van deze vormsels 

 gaat sneller en sneller. (Door dit alles wordt het reeds uit een 

 phylogenetisch oogpunt zeer gewaagde der vergelijking van Cavia . 

 en Mensch door v. Spee, nog scherper belicht). 



In het licht der vergelijkende studie kunnen deze foetale „monster 

 cells" worden beschouwd als rudimenten van een bij de voorouders 

 der Rodentia krachtig ontwikkeld orgaan. 



De het ei omgevende massa („coagulum") bestaat bij Seiurus vooral 

 uit weefselproducten ; deze treden in de volgorde der rij meer op 

 den achtergrond en worden vervangen door bloed. 



Van de bij Seiurus reeds rudimentaire omphaloïde placentatie kan 

 bij de anderen niet veel terugverwacht worden, ofschoon de tot nu 

 toe verwaarloosde studie van de morphologie der extraplacentaire 

 deelen van de vruchtkamer misschien licht zou kunnen verschaffen. 



De nu volgende aanleg der allantoïde placenta treedt het laatst op bij 

 Seiurus, het eerst bij Cavia. De neiging, in de bekende volgorde 

 toenemend, om zooveel mogelijk een voeding zonder weefsel producten 

 der uterusmucosa en allantoid-placentaire wisseling tusschen foetaal 

 en moederlijk bloed tot stand te brengen, doet de processen veran- 

 deren, die bij de placentatie in het spel zijn : bij Seiurus nog een 

 zeer sterke hyperplasie van stroma-epitheel, later degeneratie, op- 

 lossing en resorptie met doordringing van den trophoblast in deze 

 massa, alles tijdelijk duidelijk gescheiden en relatief langzaam in zijn 

 werk gaande, bij Cavia bijna uitsluitend 'vaatwoekering terwijl pro- 

 liferatie en degeneratie hand in hand gaan, evenals de invasie van 



