( 261 ) 



heeft in dien zin reeds een verklaring van het nachtelijke maximum 

 gegeven. 



Het is in den laatsten tijd vaak beproefd om de magnetische 

 schommelingen te verklaren door de beweging van electiïsche ladingen 

 door de hoogere lagen der atmospheer (Schüster, van Bezold, Schmidt, 

 Bigelow). 



De opmerkelijke analogie welke overal tusschen de stroomvelden 

 der atinospherische circulatie en de krachtvelden der magnetische 

 schommelingen ontmoet wordt, leidt tot dergelijke beschouwingen. 



Daarom meen ik dat het geoorloofd is zulk een beschouwing te 

 wagen, betreffende de oorzaak van den beginstoot en de nastoring. 



Wij mogen onderstellen, dat de stroombundels negatieve electronen 

 bevatten, en dat als de aarde door hen wordt getroffen, de aller- 

 buitenste lagen der atmospheer met negatieve electronen geladen 

 zullen worden. 



Deze lagen evenw r el blijven bij de dagelijksche omwenteling' achter, 

 en wel hoe hooger zij zijn hoe meer. Dientengevolge treedt een 

 negatief geladen tegenstrooming in oost westelij ken zin op, die een 

 toeneming van de horizontale intensiteit en een afneming van de 

 verticale intensiteit zal veroorzaken. 



De electronen zullen evenwel, wanneer zij in het magnetische 

 veld der aarde treden, langs de krachtlijnen naar de magnetische 

 zuidpool (de -f- pool) gedreven worden. Deze beweging is door de 

 noorderlichtstralen bewezen. 



De oostwestelijke beweging verandert daardoor in een noordoost- 

 zuidwestelijke en de overeenkomstige magnetische kracht zal naar 

 het westen afwijken. 



Op deze wijze zou wellicht de beginstoot een verklaring kunnen 

 vinden. 



De plotselinge lading van de buitenste lagen der atmospheer met 

 negatieve electriciteit zal de positieve ionen, wier tegenwoordigheid 

 in de minder hooge lagen bewezen is, naar hoogere lagen trekken. 

 Deze positieve ionen komen daardoor in een snellere tegenstrooming 

 en een positieve oostwestelijke stroom wordt dientengevolge geboren. 



De positieve ionen bewegen zich maar zeer langzaam langs de 

 krachtlijnen naar het noorden toe, en geven dus geen noemens- 

 waardige oostelijke afwijking van de optredende magnetische kracht. 

 Die kracht zal dezelfde richting hebben als de nastoringskracht, ver- 

 mindering der horizontale intensiteit en vermeerdering der verticale. 

 Dat zij veel minder plotseling dan de beginstoot aangroeit is begrij- 

 pelijk, ook dat zij langzaam weer verdwijnt, naarmate de negatieve 

 electronen óf de aarde weer verlaten óf zich met de positieve ionen 



