( 284 ) 



deels met zijne inzichten omtrent de noodzakelijkheid der kruisbe- 

 vruchting voor het behoud der levensenergie van de soort, anderen- 

 deels met de theorie der natuurlijke teeltkeus is het onderzoek naar 

 nog eene andere (primaire) beteekenis der nectariën voor de plant, 

 gedurende geruimen tijd, geheel op den achtergrond gekomen. 



Eerst in 1878 is dit onderwerp op nieuw ter sprake gebracht door 

 Bonnier 1 ), die in zijne uitvoerige verhandeling over de nectariën, 

 waarin zoowel de anatomische als de physiologische zijde van het 

 vraagstuk aan een zeer uitgebreid onderzoek werd onderworpen, 

 aan 't licht bracht, dat suikerhoudende weefsels in de bloem en 

 vooral in de onmiddellijke nabijheid van het vruchtbeginsel niet alleen, 

 worden aangetroffen bij die planten, die geregeld tijdens den bloei 

 nectar afscheiden, maar ook bij zulke planten, die onder normale 

 omstandigheden, nimmer een zoodanige vloeistof doen uitvloeien. Bij 

 die bloemen, die in de literatuur „pollenbloemen" worden geheeten, 

 omdat de insecten daarin geen nectar vinden, werden door hem 

 evenzoogoed suikerhoudende weefsels aangetroffen als in de z.g. 

 „insectenbloemen". Zelfs bij windbloemige planten vond hij „nectaires 

 sans nectar" o. a. bij Avena sativa, Triticum sativum en Hordeum 

 murinum. Een aantal planten, die onder gewone levensvoorwaarden 

 geen nectar bevatten, kon hij tot nectar-afscheiding brengen door 

 ze onder daartoe gunstige condities te stellen. 



Aan het einde van zijn artikel brengt hij in herinnering, dat eene 

 accumulatie van reservestoffen overal daar, waar een tijdelijke 

 stilstand optreedt in de ontwikkeling, een zeer algemeen en goed 

 gekarakteriseerd verschijnsel mag heeten. Wanneer eene plant aan 

 het einde van de groeiperiode in hare verdere ontwikkeling stilstaat, 

 heeft zij reservestoffen opgezameld in hare onderaardsche deelen en 

 wanneer het zaad zijn ontwikkeling voltooid heeft, heeft het voedings- 

 stoffen opgehoopt in het kiemwit of in de zaadlobben van het em- 

 bryo. Die reservestoffen in asshnileerbare verbindingen omgezet, dienen 

 dan voor de allereerste voeding der nieuw gevormde deelen. 



Hij komt nu tot het besluit, dat er in de nabijheid van het ovarium 

 saccharose wordt geaccumuleerd en dat deze reservestof na de be- 

 vruchting en naar mate de vrucht zich ontwikkelt, geheel of grooten- 

 deels overgaat in het weefsel van de vrucht en in het zaad na vooraf, 

 onder de werking van een oplosbaar ferment in assimileerbare ver- 

 bindingen te zijn omgezet. 



Ook mij heeft het onderzoek geleerd, dat eene ophooping van 



J) Gaston Bonkier. Les nectaires. Étude critique, anatomique et physiologique. 

 Annales des sciences naturelles. Tomé VIII. 1878. 



