( 287 ) 



de eerste plaats het feit genoemd te worden, dat de direct van patho- 

 logische processen bij den mensch afkomstige — en voor dezen hoog 

 virulente streptococcen (scarlatina, erysipelas, septicaemie) in het alge- 

 meen voor cnze gewone proefdieren een betrekkelijk geringen graad 

 van virulentie bezitten. Hierdoor wordt eenerzijds de bereiding van 

 een krachtig werkend serum bemoeilijkt, aan den anderen kant is 

 een controle van het verkregen serum bijna onmogelijk. In de tweede 

 plaats doet zich echter de vraag gelden, of alle, uit verschillende 

 ziekteprocessen gekweekte streptococcen moeten beschouwd worden 

 als vertegenwoordigers van een en dezelfde soort en dus slechts als 

 variëteiten op te vatten zijn, of dat de onderlinge verwantschap een 

 veel geringere is. Een oplossing van deze vraag, zoo mogelijk in 

 dien zin, dat men kon komen tot een rationeele onderverdeeling in 

 de groote groep der pathogene streptococcen, zou voor de sero- 

 therapie van groot belang te achten zijn. 



Voor enkele jaren heeft Schottmüller *) getracht in plaats van de 

 oudere morphologische verdeeling in streptococcus longus en strepto- 

 coccus brevis (von Lingelsheim '), Behring ') een nieuwe, op biolo- 

 gische gronden gebaseerde indeeling te geven. Het was hem mogelijk 

 bij het kweeken van verschillende streptococcenstammen op bloed- 

 agar, twee typen te onderscheiden : Ie. grauwe kolonies met door- 

 zichtigen hof; 2e. groenachtige zonder hof. De tot de eerste groep 

 behoorende streptococcen zijn voor den mensch zeer virulent, en 

 worden dan ook gevonden bij erysipelas, septicaemie, scarlatina, 

 phlegmone enz., terwijl de tot de tweede groep behoorende in het 

 algemeen voor mensch en dier weinig pathogeen zijn. Schottmüller 

 verdeelt de pathogene streptococcen dus als volgt : 



1. Streptococcus pyogenes s. erysipelatos. 



2. Streptococcus mitior s. "viridans. 



3. Streptococcus mucosus. 



Tot een dergelijk resultaat zijn in den laatsten tijd, op ongeveer 

 dezelfde wijze, ook verschillende andere onderzoekers (Eug. Fraenkel '), 

 Silberstrom 5 ), Baümann ') gekomen. 



Besredka 7 ) daarentegen trachtte met behulp van de methode der 

 komplementbinding verschillende streptococcen van elkander te onder- 



!) Münch. Med. Wochenschrift, 1903, N°. 20, S. 849; N°. 21, S. 909. 



2 ) Zeitschrift für Hygiëne, Bd. X, S. 331. 



3 ) Centralblatt. für Bakteriologie, Bd. 12, S. 192. 



*) Münch. Med. Wochenschrift, 1905, N°. 12, S. 548; N°. 39, S. 1869. 

 s ) Centralblatt für Bakt., Ie Abth., Orig., Bd. 41, S. 409. 

 6 ) Münch. Med. Wochenschrift, 1906, N". 24, S. 1193. 

 ') 1. c. 



19* 



