( 288 ) 



scheiden. De conclusie, waartoe hij komt, is dat de „substances sen- 

 sibilisatrices" in zijn serum aanwezig „rigoureusement" specifiek zijn; 

 dat het. serum van een paard, geïmmuniseerd met een streptococcus 

 A, slechts den met dien bepaalden streptococcus correspondeerenden 

 amboceptor A" bevat. Toch vond hij echter dezen amboceptor A" niet 

 alleen werkzaam tegenover den streptococcus A, maar ook tegen- 

 over eenige andere stammen (B, C), waaruit volgens Besredka de iden- 

 titeit, of ten minste de nauwe verwandschap van de genoemde strep- 

 tococcen A, B en C zou blijken. 



Naar aanleiding van deze uitkomsten zijn door mij eenige proeven 

 gedaan, om na te gaan in hoeverre werkelijk door de specificiteit 

 der amboeeptoren, een scheiding van verschillende pathogene strep- 

 tococcen mogelijk is. 



Het antistreptococcenserum, dat ik gebruikte, werd mij zeer bereid- 

 willig verstrekt door Prof. Spronck, wien ik daarvoor en voor den 

 verderen steun, bij mijn werk ondervonden, hartelijk darde zeg. 



Genoemd serum was afkomstig van een paard, dat gedurende zeer 

 geruimen tijd (van Januari 1905 tot Juli 1906) met een aantal exem- 

 plaren van streptococcen en staphylococcen van verschillende herkomst 

 werd ingespoten en wel subcutaan. Deze inspuitingen geschiedden 

 wekelijks; hiervoor werden in de eerste maanden stijgende hoeveel- 

 heden, later iedere maal gemiddeld 40 — 60 c.C. gebruikt van een 

 mengsel, bestaande uit gelijke deelen van een ascitesbouilloncultuur 

 van de verschillende streptococcen en van een bouilloncultuur van 

 de staphylococcen. Het mengsel werd vooraf twee maal gedurende 

 een half uur op 55° C. verhit. Zoowel strepto- als staphylococcen 

 waren direct, dus zonder passage door dieren, van den mensch 

 afkomstig. 



Dat het serum werkelijk curatieve eigenschappen bezit, bleek naast 

 waarnemingen in de kliniek, ook uit dierproeven. Konijnen, die 

 ingespoten werden met een mengsel van strepto- en staphylococcen, 

 konden door toediening van betrekkelijk geringe hoeveelheden anti- 

 streptococcen serum in het leven gehouden worden, terwijl contróle- 

 dieren binnen korten tijd stierven. 



De methode, welke door mij gevolgd werd, is die van Bordet — 

 Gengou 1 ). Voor iedere proef werden zes buisjes gebruüf t, die respec- 

 tievelijk bevatten 3 ) : 



l ) 1. c. 



") Als komplement werd het versche bloedserum van een cavia gebruikt. De te 

 onderzoeken streptococcen werden op Loeffler's gestold bloedserum gekweekt, 

 en na 24 uur in physiologische NaCl tot een homogene emulsie gesuspendeerd. 

 Bet antistreptococcenserum werd vooraf gedurende één uur verhit op 56° C, even- 



