( 330 ) 



ionen, bewegen zich onder den invloed der electrische spanning in 

 tegengestelde richtingen ; het dichtheidsverval zal dns voor de beide 

 soorten ook van teeken verschillen. Seriën, wier lijnen naar rood 

 onscherp zijn en seriën, wier lijnen naar violet uil vloeien, zonden 

 dan volgens deze beschouwing' toekomen aan atoom-ionen van tegen- 

 gesteld teeken — een conclusie, die in elk geval waard is, aan 

 nader onderzoek onderworpen te worden. 



De gegeven voorbeelden mogen voldoende zijn om aan te toonen 

 dat het noodig is, stelselmatig te onderzoeken in hoeverre de reeds 

 bekende spectraalverschijnselen door anomale dispersie veroorzaakt 

 kunnen zijn. Een aantal gevallen waarin de steeds veronachtzaamde 

 straalkromming ongetwijfeld den toestand beheerscht heeft, vindt men 

 in het handboek van Kayser, II, p. 292—298, 304, 306, 348—351, 

 359—361, 366. 



Dispersiebanden in de spectra van hemellichamen. 



Daar nagenoeg elke bijzonderheid in het uiterlijk van spectraal- 

 lijnen door anomale dispersie kan worden verklaard, mits men slechts 

 het bestaan van de vereischte dichtheidsverdeelingen mag aannemen, 

 moeten wij bij toepassing op astrophvsische verschijnselen ons af- 

 vragen : kunnen de waarden van het dichtheidsverval voor de ver- 

 schillende absorbeerende gassen op de hemellichamen werkelijk van 

 dien aard zijn, dat de lichtstralen daarin voldoende gekromd worden 

 om een zóó duidelijk merkbaren invloed op de lichtverdeeling in 

 het spectrum uit te oefenen F 



In vroegere mededeelingen heli ik aangetoond l ), dat men zich bijv. 

 de zon kan voorstellen als een gasvormig lichaam, waarin de bestand- 

 deelen innig gemengd zijn, want dat alle lichtverschijnselen die den 

 indruk geven alsof de stoffen op de zon gescheiden voorkomen, in 

 zulk een gasmengsel kunnen worden teweeg gebracht door anomale 

 dispersie. Thans willen wij trachten te bewijzen dat dit niet alleen 

 het geval zijn kan, maar dat het, met het oog op de meest waar- 

 schijnlijke dichtheidsverdeeling, zoo zijn moet. 



Stellen wij de dichtheid van onze atmosfeer aan de oppervlakte 



1 



der aarde gelijk 0.001293. Op 1050 cm. hoogte is zij -— van dit 



bedrag kleiner, dus het vertikale dichtheidsverval bedraagt 



0.001293 



= 16 X lO-io. 



1050 X 760 ^ 



i) Versl. Naluurk. AM. VIII, p. 510—523; XI, p. 126—135, 650—663; XII, 

 p. 300-334 ; XIII, p. 26-32, 138-145, 359-363. 



