( 332 ) 



natriumlijnen, zal schijnen Ie komen van punten, die enkele secun- 

 den boogs buiten den zonnerand liggen, behoeft de kromtestraal van 

 zulke anomaal gebroken stralen slechts weinig kleiner te zijn dan 

 7 X 10 10 cm. Stellen wij bijv. 



Q ' = Q X10 10 cm. 

 Nemen wij verder aan, dat van de beschouwde lichtsoort de golf- 

 lengte 0.4 Angstr. eenheden grooter is dan die van D l , dan is daar- 

 voor, zooals men uit de waarnemingen van Woon en van Jewett 

 kan afleiden (zie blz. 327), i?' = J600; voor het dichtheidsverval van 

 den natriumdamp wordt dus gevonden: 



d£\' 1 1 



— = — — = 0.0001 x io- 10 , 



ds R'q' 1600 X 6 X 10 10 



een grootheid, 2900 maal kleiner dan het dichtheidsverval van het 



gasmengsel. 



Indien dus slechts van het gasmengsel uit natriumdamp 



3000 & & f 



bestaat, zal reeds ten gevolge van het radiale dichtheidsverval de 



kritische sfeer omgeven schijnen door een „chromosfeer" van licht, 



dat bedriegelijk veel op natriumlicht gelijkt. De bedoelde lichtsoort 



heeft, om zoo te zeggen, zijn eigen kritische sfeer, die grooter is dan 



de kritische sfeer van het niet anomaal gebroken licht. Was het 



gehalte aan natrium grooter, dan zou de „natriumchromosfeer" 



dikker wezen. 



Uit de grootte der chromosfeer- en flashsikkels, die bij een totale 

 zonsverduistering worden waargenomen met de prismacamera, is men 

 gewoon te besluiten tot de hoogte, waarop de verschillende dampen 

 in de zonne-atmosfeer voorkomen. Dit is volgens onze beschouwingen 

 een onjuiste gevolgtrekking. Men zal uit die waarnemingen daaren- 

 tegen iets kunnen afleiden aangaande de verhouding toaarin deze 

 stof en in het gasmengsel vertegenwoordigd zijn, wanneer men namelijk 

 eerst in het laboratorium de dispersiekrom men der metaaldampen 

 bij bekende dichtheden onderzocht zal hebben. 



Tot nu toe spraken wij alleen van het normale, radiale dichtheids- 

 verval. Door strooming en werveling ontstaan echter onregelmatig- 

 heden in de dichtheidsverdeeling met gradiënten van verschillende 

 richting en grootte. En daar op de zon de resultante van zwaarte- 

 kracht en stralingsdruk betrekkelijk klein is, kunnen aldaar, eerder 

 dan op aarde, de onregelmatige dichtheidsgradiënten, wat hun grootte 

 betreft, den radialen gradiënt nabijkomen of zelfs hier en daar 

 overtreffen. 



De straalkromming in die ongelijkmatigheden moet grillig gevormde 

 natrinm-protuberanlies doen verschijnen, wier grootte mede afhan- 



