Sa 
165 
en vooral na het bekend worden der leer van Darwin heeft 
men daarin een der middelen gaan zien, waardoor de oorspronke- 
lijke geschiedenis van den mensch zou kunnen worden opgebouwd. 
Tot nog toe evenwel zonder belangrijke resultaten. Want, 
zelfs aangenomen, dat de beroemde Neanderthalschedel — van 
welke type men korten tijd geleden in België nog meer 
exemplaren ontdekt heeft — en de onderkaak van La Nau- 
lette en die uit de Schipkagrot werkelijk iets anders zijn dan 
pathologica — wat wel het geval schijnt te zijn () — zoo be- 
wijzen zij toch niets anders dan het bestaan in Europa, ge- 
durende de diluviale periode, van laagstaande, maar toch nog 
altijd niet eigenlijk pithecoïde menschenrassen; zelfs niet eens 
merkbaar inferieur aan de lagere tegenwoordige rassen. 
Maar nu ligt het ook voor de hand, dat men de gewenschte 
pleistocene (diluviale) tusschenvormen niet in gematigde luchtstre- 
ken, waar in pleistocenen (diluvialen) tijd het klimaat nog belang- 
rijk koeler was, zoeken moet. Daar alle apen——en onder deze vooral 
de Anthropoiden — tropenbewoners zijn, daar verder de voor- 
ouders van den mensch, toen zij langzamerhand hun haarkleed 
verloren, zeker een warme luchtstreek moeten bewoond hebben (2), 
worden ons reeds terstond de tropen aangewezen als de 
streken, waar wij de fossiele voorouders van den mensch te 
verwachten hebben. 
Met zekerheid mag men bovendien aannemen, dat de mensch 
in de Oude Wereld ontstaan is, omdat hij zich bepaald aansluit 
bij de katarhine type der apen , die aan de Oude Wereld eigen is, 
terwijl alle — ook diluviale — apen van Amerika tot de platyrhine 
type behooren. | 
Australië, waar geen enkele aap gevonden wordt en dat 
klaarblijkelijk reeds zeer vroeg van Azië moet gescheiden zijn, 
kan nog minder de oorspronkelijke woonplaats van den mensch 
— ОЩ 
0) R. Baume, Die Kieferfragmente von La Naulette und aus der Schipka- 
Wide als Merkmale für die Existenz inferiorer Menschenrassen in der Diluvi- | 
alzeit. Leipzig 1883 
)) Vergelijk: Darwin, Die Abtstammung des Menschen I. c. р. 146. 
