214 
Voor Karr is de zon de zetel eener voortdurende en heli 
verbranding: wel verklaart hij, volkomen juist, de Мше 
wone hevigheid van het proces door den grooten druk, ма. 
onder de zuurstof op de zon zich moet bevinden; maar he 
die warmte wordt onderhouden, wordt niet verklaard, en ever 
min, waardoor zij ontstaan is. Larprace neemt aan, e | 
oorspronkelijke nevelmassa eene hooge temperatuur bezat, 
dus deze warmte eene aan de stof inhaerente eigenschip в, 
evenals de zwaartekracht: maar welke de oorzaak is van № | 
voortbestaan der warmte, hierover laat hij zich niet | 
тс 
Burrox zoekt de brandstof.voor den vuurhaard in de op dea! 
vallende kometen. 
Maar elke poging om door verbranding of liever, algemeene" | 
uitgedrukt, door chemische verbrandingswarmte, de hitte dt 
zou te verklaren, moest opgegeven worden, toen men таш” | 
keurige metingen, aan den eenen kant dier chemische warm, | 
aan den anderen kant der door de zon uitgestraalde warmte 
had verricht. Indien de geheele massa der zon pestond tl 
waterstof en zuurstof, twee stoffen die bij verbinding de grootste 
hoeveelheid warmte leveren bij de kleinste massa, dan nog 1 
de warmte, bij verbranding ontstaan, slechts in staat zijn 00 
een voorraad voldoende voor een 5000-tal jaren sas t 
leveren. 
Deze hypothese is dus in lijnrechte tegenspraak mel ый 
dat, binnen den historischen ‚tijd, de warmtestraling der in 
zeker geene groote veranderingen heeft ondergaan. Des 
legger der mechanische warmtetheorie, de geniale ше 
Ковевт von Mayer, begreep dan ook, dat niet hieruit, мн 
uit een veel machtiger bron, de noodige warmte ger 
put, nl. uit de omzetting van mechanischen arbeid in wi | 
te. Het is u bekend dat elke beweging, die gestuit vl 
in warmte wordt omgezet en wel elke bepaalde ye я 
beweging in eene onder alle omstandigheden паш | 
gelijke hoeveelheid warmte. Uitgaande van het ei 
feit, dat er dagelijks duizenden meteoren hun weg vinden u 
