218 
vastgesteld ; wat ook de geologen , op grond hunner bereke 
tegen deze conclusie, vooral wat het betrekkelijk beperkte \ 
den betreft, mogen inbrengen, de mechanische warmtel 
antwoordt met een non possumus: wij kunnen niet и 
Verliest de zon dus eenmaal, door de voortdurende toeneming 
in dichtheid, de eigenschappen , die aan gasvormige lichamen 
toekomen, dan heeft het warmteverlies niet meer zulk en 
groote warmte-ontwikkeling tot indirect gevolg en de heerschapl 
van koude en duisternis is het onvermijdbare einde; want, wn. 
zooverre ons bekend is, is de warmte door straling aan de ове“ 
dige ruimte afgestaan onherroepelijk verloren. Kon echter op eeit 
ons nog experimenteel onbekende wijze deze energie wederom 
naar de zon toegevoerd worden, dan zou de Нкимномти 
hypothese moeten vallen en eveneens de conclusiën dl 
afgeleid. | 
Eene poging om aldus het behoud van energie, dat vim 
de zon waarnemen, te verklaren, heeft, om van andere minder 
waarschijnlijke hypothesen niet te spreken, de u ke, 
` WILLIAM Siemens (1) gewaagd. 
Hij stelt de hypothese, dat de ruimte inderdaad uiet 10%% 
is, maar gevuld met gassen in uiterst verdunden toestand 
die door de centrifugaalkracht aan den equator der 208 ші 
ruimte ed we m gassen zijn Зэс die de stralend 
reusachtigen maalstroom , die aanvoert langs de as der draa 
zon, afvoert in het vlak van den equator , zoodat de ке 
als een reusachtige ventilator. Door onderlinge verd 
door verbranding, regenereeren dan deze ontlede gasset 
door wederom de door straling verloren warmte. 
Er zijn vele en overwegende bezwaren tegen deze hyp 
in te brengen en, zooals ik reeds zeide, de Hang?" 
0) Dr. C. W. Simens, On the conservation of solar energy. 
of the Royal Society of London, Vol. XXXIII p. 389. 
