— 126 — 
verliep, “toonde de aanwezigheid aan van: natuurlijk zwavel- 
arsenik, dat een ruime hoeveelheid acidum arsenicosum 
bevatte, een weinig kwarts en magneetijzererts, haren van 
plantaardigen oorsprong (waarschijnlijk bamboeharen), hars, 
plantenextract en weefsels van dierlijken oorsprong. Ook 
hier werden de organische stoffen „op doelmatige wijze ge- 
destrueerd" door salpeterzuur, doch, in onderscheid met 
vroeger, werd nu niet alleen het totaal arsenicumgehalte 
bepaald, maar ook het in water oplosbare gedeelte hiervan, 
opgrond waarvan tot het voorkomen van 22%, As, 5; en 
42%, As, Og werd besloten. Omtrent het negatieve onder- 
zoek op organische vergiften werd het volgende vermeld: 
„ten einde het harsachtig overblijfsel (dat door alcohol aan 
de stof was onttrokken) van het acidum arsenicum te bevrij- 
den en tevens op te sporen, of wellicht plantenbases (alka- 
loïden) of bitterstoffen aanwezig waren (ofschoon de smaak 
hier niet op duidde) werd het met verschillende reagentia, 
als: chloroforme, kalkmelk, enz. bij onderscheidene bewer- 
kingen behandeld” — „Dierproeven werden niet noodig geacht, 
daar de werking van de arsenikverbindingen op het dierlijk 
organisme en voornamelijk op dat van den mensch genoeg- 
zaam bekend is.” In één der conclusies werd vermeld, dat 
de dosis toxica niet te bepalen is, doch dat aangenomen 
mocht worden, dat 4-8 gram der onderzochte mengsels 
doodelijk zouden zijn. 
Het eerst daarop volgend onderzoek had 1!/, jaar daarna, 
van 15 October tot 6 November 1860, weer in het Schei- 
kundig Laboratorium plaats. Na exhumatie verzamelde lijk- 
deelen, van zekeren Inlander M. ...... benevens kleeding- 
stukken en aarde, waren door den Resident van Tegal 
toegezonden, om op vergiften te worden onderzocht. Aanvan- 
kelijk waren daartoe in commissie benoemd de Officier van 
Gezondheid 3° klasse Е. W. M. HooGENSTRAATEN en de 
Apotheker 3° klasse A. G. Verrman, beiden in het Groot 
Militair Hospitaal te Weltevreden geplaatst, toen de Chef 
over den Geneeskundigen Dienst het noodig oordeelde in 
