— 180 — 
enge grenzen varieert en het gemiddelde gehalte daarvan aan 
arsenigzuur op 95%, mag worden vastgesteld. Het direkte 
gevolg hiervan was eene belangrijke vereenvoudiging van - 
het toxicologisch onderzoek, aangezien de omslachtige bepa- 
ling van de in water oplosbare arsenikverbinding afzonderlijk, 
na het vinden van warangan, daardoor overbodig geacht kon 
worden. 
Ik heb gemeend bij de vermelding van dit eerste 14, 
eigenlijk 12tal der hier te lande in den loop van ongeveer 
20 jaren voorgekomen gevallen van gerechtelijke onderzoe- 
kingen op vergiften eenigszins uitvoerig te moeten zijn, om 
u te beter een beeld te geven van de geleidelijke aanvangs- 
ontwikkeling, die op dit gebied valt op te merken, — doch 
bespaar u verder een volledige casuistiek dier gevallen, 
die niet alleen eentoonig zou zijn, maar bij de snelle toename 
van die gevallen ook bezwaarlijk zou kunnen worden 
voortgezet. 
Het zal toentertijd en zelfs vóór het jaar, waarmee de 
bovenvermelde casuistiek aanvangt, wellicht meermalen zijn 
voorgekomen, dat de aanwezigheid van een of ander 
vergift is vastgesteld moeten worden, doch er zijn omstan- 
digheden, die er op wijzen, dat zich de officieel behandelde 
toxicologische gevallen in de eerste periode tot 1864, inder- 
daad bij het kleine aantal hebben bepaald, dat uit oude 
bescheiden aan het licht is gebracht knnnen worden. 
Een der redenen, welke deze aanname te meer recht- 
vaardigen, is gelegen in de oudste geschiedenis der 
belooningen, voor gerechtelijke onderzoekingen toegekend, 
waarover in het „Recueil voor den Militair Geneeskundigen 
Dienst іп NI.” door E. W. A. Lüprking samengesteld en 
in Maart 1871 in druk verschenen, het volgende voorkomt: 
Ofschoon een Gouvernementsbesluit van 1851 (N°. 27 art. 
49) vacatiegelden toekent voor verrichtingen door den rechter 
bevolen, geévenredigd aan den maatschappelijken stand en 
het beroep der deskundigen en aan het belang der verrich- 
ting, doch niet hooger dan f 5.— voor iedere vacatie van 
