— 153 — 
in deze gewesten is van vergiftigingsusantién sprake, en 
gelukkig voor den chemischen expert, dat ook hier tot nog 
toe het arsenigzuur (warangan) algemeen als het vergift bij 
uitnemendheid geldt, omdat het onder alle omstandigheden 
en in de kleinste hoeveelheden met zekerheid kan worden 
aangetoond. ` 
Reeds de gereleveerde verslagen der 12 onderzoekingen 
uit de eerste periode geven een tamelijk getrouw beeld van 
wat ook de latere als typische en meest algemeene vergifti- 
gingsmanieren zouden uitwijzen. 
Als vergiftigingsmiddelen traden tóen op den voorgrond: 
8 maal warangan d.i. іп 66°/, der gevallen, 3 maal alléén, 
2 maal met bamboeharen en andere stoffen van plantaardigen 
en dierlijken oorsprong en verder telkens éénmaal met opium, 
met gangsa (koperschraapsel) en plantenextract en met 
pitjoeng (Pangium) zaden. Voorts werd nog 2 maal gangsa 
zonder arsenicumverbindingen, doch éénmaal met bamboe- 
haren en plantenstoffen, de andere maal met glaspoeder aange- 
troffen. Croton Tiglium zaden werden éénmaal vermeld, 
terwijl bij het overblijvende geval het resultaat van onder- 
zoek als negatief moest worden opgegeven. 
De statistiek, die over de laatste jaren: van 1898 tot 
Ultimo December 1911 werd opgemaakt, — waarbij evenwel 
de onderzoekingen van 1904 tot en met 1908 elders dan te 
Batavia verricht, buiten beschouwing zijn moeten blijven, — 
wijst eveneens arsenigzuur als hoofdvergift aan. Dit werd n.l. 
128 maal gevonden in de 180 gevallen, welke bij het onderzoek 
een positief resultaat opleverden en van de 289 onderzoe- 
kingen, die gedurende dien tijd in het geheel in Indië zijn 
voorgekomen, di. 45% van alle en 70% der positieve ge- 
vallen. Meestal werd het ook in dit tijdperk zonder andere 
vergiften vermeld. Toch kwam het ook in deze periode niet 
zelden met andere schadelijke of als zoodanig geldende 
stoffen voor, zooals: met gongschraapsel, aluin, bamboehaar, 
kopersulfaat, ketjoeboeng (Daturasoorten), benzoëhars, glas- 
poeder en zand. 
