— 177 — 
meest interessant in dit opzicht is de groep der zgn. zuur- 
vaste baccillen, waartoe tuberkel- en leprabaccillen behooren. 
Bij mensch en runderen komt er tuberculose voor. ROBERT 
Koca, die zoowel de tubercelbaccil van den mensch als van 
het rund ontdekte, identificeerde de beide mikroben. Later 
kwam hij op het beroemde London congres hiervan terug 
en beschouwde ze als twee verschillende soorten en deed de 
uitspraak, die de geheele bakteriologische en hygienische 
wereld in beroering bracht, dat de rundertuberkelbaccillen 
voor den mensch òf in ’t geheel niet, òf slechts zóó weinig 
pathogeen waren, dat bij de bestrijding der tuberculose van 
den mensch hiermee geen rekening behoefde te worden 
gehouden. De Engelsche tuberculose commissie heeft jaren 
noodig gehad, om bruikbare verschillen tusschen humane en 
bovine baccillen te vinden. Tenslotte is er uitgemaakt, dat 
Коон ten deele gelijk heeft maar dat toch de bovine baccillen 
zeker een groote pathogeniteit voor den mensch bezitten. 
Lang heeft men aangenomen, dat humane baccillen in 
bovine konden varieeren en omgekeerd, maar dit alles is 
niet juist gebleken. 
Toch is het niet onmogelijk, dat bij andere mikroben o.a. 
bij watervibrionen een plotselingen overgang in pathogene 
vormen vroeg of laat wordt waargenomen. 
Vatten wij het meegedeelde kort samen, dan blijkt er, 
dat variatie’s, zooals reeds à priori van zulke laag georga- 
niseerde wezens te wachten was zeer makkelijk kunnen 
optreden en werkelijk ook veelvuldig worden waargenomen, 
maar dat mutatie’s in den zin van Ново pr Vrres niet zijn 
aangetoond. 
Iets wat bovendien nog sterk tegen do identificeering van 
de als mutatie beschreven veranderingen der bakterién, met 
de door pg Vpms ontworpen mutatieleer pleit is het ver- 
schijnsel, dat uit de zgn. mutanten zich weer de stamvormen 
laten kweeken, een bewijs voor het niet kiemvastzijn der 
veranderingen. 
LXXII 12k, 
