— 190 — 
“Теп ongeveer half een, op den 15% dezer, kwam ееп 
modder-bandjir naar beneden en ploften zoo nu en dan 
steenen ter grootte van een menschenhoofd, tusschen asch, 
zand en kleinere steenen neer. Ondanks deze angst- 
wekkende natuurverschijnselen, hield de verst verwijderde 
post, bestaande uit een europeeschen sergeant en een 
drietal timoreesche fuseliers, toch stand tot kwart over vijf 
"8 middags. 
Met een vreeselijk geraas kwam toen een bui van asch 
en steenen naar beneden, gepaard gaande met een alles met 
zich mee sleurenden lavastroom. 
Deze angstwekkende gebeurtenis werd SCH aangekondigd 
door het plotseling droog worden van de kali, tot groot geluk 
echter van de vluchtelingen. Zich nog even tijd gunnende 
om de wapens te grijpen begon de wedloop met dien stroom, 
waaraan ook de bevolking onder vreeslijk gillen en schrecu- 
wen deelnam. 
Nog juist bijtijds wisten de vluchtelingen de overzijde van 
de Kali te bereiken, waar de vlucht werd voortgezet tot op 
het punt, waar de stroom zich meer in de richting van 
Loemadjang boog. 
Uit Loemadjang schrijft men: Woensdag was het reeds 
's morgens vroeg zeer drukkend; de hemel was echter blauw 
en gerommel, dat aan een eruptie vooraf pleegt te gaan, 
werd niet gehoord. Noch uit de richting van den Smeroe, 
noch uit dien van den Lamongan had men iets verdachts 
waargenomen. . 
Tegen 10 uur 's morgens betrok de lucht en in de richting 
van Lamongan zag de horizon zwart. Weldra begon een 
lichte aschregen te vallen, die geleidelijk toenam. Dit duurde 
zoo tot half zeven; toen maakte de aschregen plaats voor 
een zware zandregen, welke vergezeld ging met zware electri- 
sche ontladingen. Vele dakgoten konden het gewicht van 
de zware zandlaag niet dragen en knapten af, o. a. die van 
het nieuwe pandhuis. Ook de daken van eenige inlandsche 
huizen stortten in. 
