E SE 
In het laatste geval verkeeren de oostmoessons van 1877, 
1880, 1885, 1888, 1891, 1896, 1899, 1902 en 1911. Do teekens 
der regen afwijkingen zijn: 
In de overgangsjaren is het teeken wisselend, echter zijn 
in de lage-druk jaren alle moessons te nat, in de hooge-druk 
jaren van de 9 er 8 te droog geweest, hetgeen toch zeker 
geen ongunstig percent te noemen is. 
Bij het bovengegeven overzicht zijn reeds opgenomen de 
jaren 1911 en 1912. Hierbij is ondersteld, dat sinds 1911 
een nieuwe regelmatige serie een aanvang heeft genomen. 
Wanneer men bedenkt, dat sinds 1911 het aantal zonnevlekken 
zeer gering is, mag men zulks naar analogie met de vooraf- 
 gaande serión verwachten. Daar voorloopig geen nieuwe 
storing tengevolge van een groot aantal zonnevlekken te 
verwachten is, is het waarschijnlijk, dat zooals de voort- 
gezette schematische kromme leert, het jaar 1913 door lagen, 
1914 door hoogen druk gekenmerkt zal zijn, zoodat verwacht 
mag worden dat in 1913 een zwakke oostmoesson met een 
te veel aan regen, in 1914 een sterke oostmoesson met een 
te kort aan regen zal optreden. 
Tot nog toe hebben wij de kwestie alleen statistisch 
behandeld. U zult het echter met mij eens zijn, dat, afgezien. 
van de voldoening die aan den onderzoeker het opsporen 
der oorzaken der verschijnselen geeft, het voor de zekerheid 
waarmee een voorspelling kan worden opgesteld van veel 
gewicht is, wanneer men het mechanisme der verschijnselen 
heeft leeren doorgronden. Daarom wil ik nog in het kort de 
vraag behandelen waardoor de barometerveranderingen wor- 
den beheerscht. Deze kennis zou ons in staat kunnen stellen 
over den aard en grootte van eventueele storingen in de regel- 
matige barometerschommeling van te voren iets te zeggen. 
Een verklaring wordt eenerzijds gezocht in de wisselende 
zonnewerking en wel in de veranderingen waarmee het 
wisselend aantal der protuberansen verband houdt. Uit de 
