gerommel gehoord, de kracht der eruptie was blijkbaar 
afnemend. 
Op 20 Juni was langs de noordelijke Raoenghelling slechts 
af en toe een zwak gerommel hoorbaar; op de bladeren der 
boomen lag thans een vrije dikke aschlaag. 
Op den kraterrand bleken sinds de vorige bestijging de 
kracht van het geluid en de hoeveelheid uitgeworpen bommen 
sterk te zijn afgenomen, de rookzuil was echter nog 
zeer krachtig en donker gekleurd. De toename in grootte 
van den eruptiekegel was gering in vergelijking met die 
tijdens de eerste periode der eruptie (Vergelijk fig. 2 en 3). 
De krateropening was veel grooter en van tijd tot tijd 
was een klein deel van het binnenste van den krater zicht- 
baar, waarbij een binnenwaartsche helling als gevolg van 
het instorten der wanden en van het terugvallen van 
uitgeschoten materiaal kon worden waargenomen. De uitge- 
worpen bommen bereikten veel geringere hoogten, waren 
niet roodgloeiend en bestonden blijkbaar in hoofdzaak uit 
reeds vroeger uitgeschoten en daarna in den krater terugge- 
vallen materiaal. | 
De buitenhelling van den eruptiekegel vertoonde thans 
ondiepe, radiaal gerangschikte, goten, niet ongelijk aan de 
oor afvloeiend regenwater op vulkaanhellingen gevormde 
barranco’s, doch welke hier voornamelijk gevormd werden 
door het afrollen der groote bommen, die op de helling van 
den eruptiekegel terugvielen en dan kleine aschlawinen deden 
ontstaan. Op veel grooter schaal werden dergelijke geulen 
door aschlawinen op de helling van den Vesuviuskegel ge- 
vormd, tijdens de eruptie van 1906. 
De bestijging van het bovenste onbegroeide deel der 
noordelijke Raoenghelling werd de tweede maal verzwaard 
door een aschlaag, die minstens !/, c.M. dik was terwijl op 
beschutte plaatsen een dikte van 10 c.M. werd gemeten. 
De rookzuil werd thans en den vorigen dag in noordweste- 
lijke richting gedreven, dus ongeveer in de richting van 
Bondowoso. 
