аз” Тұ == 
Van 0 tot 800 m. is de werkelijke temperatuurafname 
sterk veranderlijk, 's nachts is zij beneden de theoretische 
(adiabatische), gedurende het warmste gedeelte van den dag 
stijgt zij in de benedenste lagen in den regel daarboven, 
hetgeen opstijgende luchtstroomingen in het leven roept, die 
zich in de eumulusvorming kenbaar maken. 
Boven het condensatieniveau is zij eerst vrij belangrijk 
grooter dan de theoretische, echter wordt boven 4000 m. 
het verschil zeer. gering. De cumulusvorming zal dienten- 
gevolge naar boven toe in intensiteit afnemen, hetgeen door 
de waarneming wordt bevestigd. Echter is toch gemiddeld 
de waargenomen afname de grootste, zoodat de adiabatisch 
opstijgende luchtstroom tot op zeer groote hoogte warmer 
is dan de omgeving; wanneer eenmaal een wolk zich heeft 
gevormd. zou dan als regel de verdere ontwikkeling tot zeer 
groote hoogte een algemeen verschijnsel moeten zijn. 
Dit is echter geenszins het geval. Bij de meest bekende 
wolkenvorming, namelijk de mooiweer cumuli, die dagelijks 
onder den invloed der locale verwarming der aardopper- 
vlakte aan den Indischen hemel zich vertoonen, ziet men 
iets geheel anders gebeuren. In den regel vormen deze 
wolken een min of meer aaneengesloten laag van geringe 
dikte en maken zij den indruk alsof juist met dit begin der 
condensatie de krachten der opstijgende luchtkolommen zijn 
uitgeput. En wanneer hier en daar, zooals gewoonlijk voor- 
komt, enkele exemplaren zich wat sterker ontwikkelen, 
eindigen zij na tot 2000 à 3000 m. te zijn opgeschoten toch 
hun ontwikkelingsgang in den regel met in elkaar vallen 
en snel verdwijnen. De indruk wordt derhalve gewekt alsof 
er nog een factor aan het werk is, die verlammend op de 
wolkenontwikkeling inwerkt. Vervolgen wij nu het ver- 
schijnsel eens tot grootere hoogte. De maand Juni van dit 
jaar met zeer rustige atmosfeer bood voor de studie der 
cumulusvorming een zeer gunstige gelegenheid. Kiest men 
als waarnemingsobject achtereenvolgens cumuli met telkens 
toenemende hoogte, dan ziet men in de onderste kilometers 
