— 158 — 
Over die andere ziel, de ziel na den dood, leert het 
Spiritisme of geestenleer. De geesten, zooals wij ze noemen, 
ebben geen zielestof. Daarom bijv. werpen geesten geen 
schaduw, want de animist meent, dat ook in de schaduw 
een deel van de zielestof der persoon zetelt en zal het daarom 
o.a. vermijden op iemand's schaduw te treden. 
In de letterkunde der Hindoes wordt uitvoerig gehandeld 
over de „ledige ruimte” waarin toch alles zich afspeelt en 
die met het woord: ,Кһа”, dat het ,ledige", het „niet” 
beteekent, wordt aangeduid. 
Zij meenden, dat die oneindige ruimte gevuld was met 
een fijne, alles doordringende aetherische stof, die zij noemden: 
„akäsja”, wat beteekent het doorzienbare, еп die één van 
de vijfschap der elementen was. 
Ook bij de oudste Grieksche wijsgeeren vinden wij de 
voorstelling van een wereldaether, die bij hen de vuurlucht 
van de wereldruimte is, en somwijlen door spleten (chysmata) 
in het uitspansel door ons, stervelingen, gezien wordt. Het 
woord aether stamt dan ook af van aithoo — branden. 
Van ANAXAGORAS, die tusschen 600 en 500 voor Christus 
leefde, schrijft AmrsrorELEs, dat hij den aether met vuur 
schijnt vereenzelvigd te hebben, want het bovenste gewest 
is volgens hem vol vuur. 
ExPEpocnLEs, ook een der oudste Grieksche philosophen 
noemt den aether: pamphanoöon, dat is: helstralend. 
ARISTOTELES leeraart evenwel in zijn verhandeling over de 
Natuur, dat de aetherische stof alle bewerktuigde wezens 
der aarde doordringt en daarin het beginsel der levenswarmte, 
ja zelfs de kiem van de ziel wordt. : 
Daar het echter geenszins mijn doel is een volledig overzicht 
van de historische ontwikkeling der aether-voorstelling te 
geven, wil ik van de Grieken overspringen tot de wijsgeeren 
der 17de eeuw, evenals ook deze laatste den draad der 
Grieken hebben voortgesponnen. 
Zij namen het bestaan van een plenum als een wijsgeerig 
beginsel aan en de horror vacui, di. de afschuw voor het 
