SEN, > 
ledige der natuur, was voor hen een voldoende reden om 
een, alle stof omringenden en het heelal vullenden, aether 
aan te nemen. | 
Voor Descartes, die „uitbreiding” als de eenige essentiéele 
eigenschap der stof aannam, en de stof weer als een nood- 
zakelijke voorwaarde voor uitbreiding zich dacht, was louter 
het bestaan van lichamen op afstanden van elkander, al een 
bewijs voor de aanwezigheid van een continu medium 
tusschen hen in. 
Maar behalve deze hoog-philosophische waren er meer 
realistische nooden, die men door de aanname van aetherische 
media tegemoet kwam, en zoo werden aethers uitgevonden, 
waarin men de planeten liet drijven, andere aethers voor 
electrische en magnetische atmospheren, weer andere, die 
dienden om de gewaarwordingen door het lichaam te geleiden, 
en zoo voorts, totdat de geheele ruimte ten slotte vele malen 
overvuld was met aethers van diverse qualiteit. 
Dat hierop een terugslag moest volgen is begrijpelijk en 
zoo zien wij dan ook de volgelingen van Newron, de rationalis- 
tische geesten der achttiende eeuw, alle aethers overboord 
werpen, zich niet bekommerende om een verklaring van de 
aantrekkingen en afstootingen, die in hun leerstellingen zulk 
een grooten rol speelden. 
Toch heeft Newton zelve аа de zwaartekracht te 
verklaren door drukverschillen in den wereldaether; maar 
hij maakte die theorie niet openbaar, omdat hij noch door 
de proefnemingen, noch door waarnemingen, zich voldoende 
rekenschap kon geven van dit aether-medium en de wijze, 
waarop het de voornaamste natuurverschijnselen voortbracht. 
Een dier veelsoortige aethers heeft evenwel de rationalis- 
tische opruiming overleefd, te weten de lichtaehter, die 
CHRISTIAAN Нгүвкхв had aangenomen als een medium, waarin 
het licht zich als een golving zou voortplanten. 
Toen het in den aanvang der negentiende eeuw meer en 
meer bleek, dat de lichtverschijnselen niet volgens de 
Newrow’sche theorie der uitgeworpen corpuscula, maar wel 
