— 162 — 
punt en voor ieder oogenblik bepalen en die ten opziehte 
van een rustend coördinaten-stelsel moeten opgesteld worden. 
Dat coördinaten-stelsel ligt dus in den aether, die, als in absolute 
rust verkeerende, wordt aangenomen. 
Wat is nu het atoom der electriciteit? 
Men moet aannemen, dat het electron dat atoom is, want 
een kleinere electrische lading, dan die van het electron, heeft 
men niet kunnen aantoonen. Die lading is een negatieve lading. 
Men weet dat het electron zich met reusachtige snelheden 
in de kathode stralen (de lichtende stralen die in de zoo 
bekende GeissLer’sche buizen worden opgewekt) voortijlt en 
dat het bij die beweging een electromagnetisch veld om zich 
heen verwekt, waardoor het omgekeerd weer in zijn vlucht 
wordt geremd. 
Er is daarom kracht noodig om het voort te bewegen, en 
van zijn massa, die men hier electromagnetische massa kan 
noemen, hangt het dus af, welke snelheid het zal verkrijgen 
als een bepaalde kracht uitgeocfend wordt. 
Heeft het electron nu ook nog gewone massa, dat wil 
zeggen, massa ten opzichte van de zwaartekracht? 
Vermoedelijk niet. 
Terwijl men over dat negatieve electriciteits-atoom het vrij 
wel cens is, heerscht nog groot verschil van meening over 
de wijze, waarop wij ons het best de positieve electriciteit 
kunnen voorstellen. 
Vermoedelijk is het evenals het negatieve electron een 
centrum van electriciteit, maar van veel grooter massa. 
Terwijl het negatieve electron een massa van slechts qax 
deel van die van het lichtste ons bekende atoom, dat van 
de waterstof, heeft, zou aan het positieve electron een massa 
van dezelfde orde van grootte toegekend moeten worden, 
en zou men zich het stoffelijk atoom moeten voorstellen als 
te bestaan uit eenige om elkaar heen draaiende zonnestelsels, 
waarbij de positieve electronen de rol der zonnen en de 
negatieve die der planeten vervullen. 
