— 164 — 
van het licht nabijgekomen, moeten die spanningen opwekken 
en omgekeerd weder door hen geremd kunnen worden. 
De meest voor den hand liggende verklaring is. weer 
zich den aether atomistisch te denken en daardoor de ver- 
schillende eigenschappen op analoge wijze te verklaren als 
bij de vaste stoffelijke lichamen. 
Volgens de aether-elastieiteitstheorie van Lord KELVIN 
is de aether een vast lichaam waarin een fijn korrelige 
beweging plaats vindt, derhalve bestaat de aether uit 
deeltjes die zich ten opzichte van elkaar kunnen bewegen. 
Ze voeren’ vortex-bewegingen uit en daar de vortex of ` 
wervelring door de wervelbeweging zijner deeltjes weerstand 
tegen vervorming aanbiedt, is hiermede de elasticiteit te 
verklaren. 
Bij een dergelijke opvatting van den aether moet het 
electron met zijn standvastige electrische eenheids-lading 
worden vergeleken met een draaikolk in een rivier of een 
hoos in de lucht, dus als te zijn niets anders dan een plaatse- 
lijke bijzondere bewegingstoestand in het aethermedium. 
Maar wanneer men zich het electron zoodanig voorstelt, dan 
moet het ook mogelijk zijn, de dichtheid van den aether, 
die het electron vormt, met die van de gewone stof te verge- 
lijken, omdat men door proefnemingen de afmetingen en de 
massa van het electron heeft kunnen bepalen. 
Nu ligt het evenwel voor de hand om den aether als 
onsamendrukbaar aan te nemen, want anders moeten wij 
aannemen, dat de aetherdeeltjes op afstanden van elkaar 
liggen en zouden we opnieuw een hoogeren aether moeten 
onderstellen, die de ledige tusschenruimten zou moeten 
opvullen. | 
Wordt dan de aether gedacht onsamendrukbaar te zijn, 
dan moet ook het electron, dat niets anders zou zijn dan 
een draaikolk in dat acthermedium, verondersteld worden 
van dezelfde dichtheid te wezen als het medium en de 
bepaling van dichtheid van het electron geldt derhalve ook 
voor den wereldaether. 
