— 166 — 
volkomen onmogelijk bleek, zich op objectieve wijze te ver- 
gewissen van het bestaan van het reusachtige dichte, vaste 
medium, dat de gansche wereldruimte vulde. 
Volgens proeven van Sig OLIvER Liopae bleek het, dat zich stof- 
felijke lichamen ongehinderd door het medium heen bewogen ; 
van een meeslepen van den aether was niets waar te nemen. 
Bewogen wij ons door den rustenden aether, en plantte 
zich naast ons in dien aether een lichtstraal voort, dan 
zouden wij toch onze eigen snelheid moeten kunnen waar- 
nemen, want hadden wij dezelfde richting als de straal, 
dan moest ze ons later bereiken en omgekeerd. 
Niets lag meer voor de hand dan de proef te nemen. 
Wel is waar is de lichtsnelheid onpraktisch groot, maar in 
de snelheid van onze aarde om de zon, die een tienduizendste 
deel dier lichtsnelheid is, zouden wij toch een middel kunnen 
hebben om onze volstrekte snelheid ten opzichte van den 
aether aan te toonen. 
MicHELsON deed de proef, en zoo nauwkeurig, dat een 
honderdste deel van het te verwachten effect had aangetoond 
kunnen worden, maar elk effect bleef uit. 
Op dat, voor Lorentz’ theorie van den rustenden aether, 
kritieke oogenblik kwam Lorentz zelf (en onafhankelijk van 
hem FrrzaERALD) met een reddende onderstelling ;n 1. dat de 
afmetingen van den meettoestel van Mronkrsow juist zooveel 
door de verandering in absolute beweging zouden vergroot 
zijn, dat het te verwachten effect geannuleerd werd. 
In het algemeen was dus de onderstelling uitgesproken : 
dat de dimensies der stoffelijke lichamen afhankelijk zijn van 
de absolute beweging dier lichamen door den aether. 
Door de volgende grove beschouwing is dat IHR 
duidelijk te maken. 
De cohacsie der stof berust op electrische aantrekking van 
negatief tot positief geladen deeltjes dier stof. Bewegen 
die deeltjes zich evenwijdig met elkaar door den aether, 
dan vertegenwoordigen ze een negatieve en een positieve 
electrische stroom. 
