— 177 — 
Dat wij de vraag over het al of niet bestaan van den 
aether aan de metaphysica kunnen overlaten en dat voor ons 
alleen essentiëel is, dat alles zóó gebeurt, alsof hij bestond. 
Onlangs schreef de bekende experimentator Ѕоррү in het 
Engelsche tijdschrift „Nature”’: 
„Het is tenminste leerzaam te trachten een Britsch 
auteur te volgen in zijn pogingen, om verslag te doen van 
die duistere opvattingen waarvan tot nu toe nauwelijks een 
enkele in dit land beweert, ze te begrijpen of ten minste te 
verstaan. 
Soppy haalt dan een voorbeeld van twee, in tegenover- 
gestelde richting door radium uitgestooten béta-partikels aan, 
waaruit blijkt, dat 77) tenminste het Betrekkelijkheidsbeginsel 
niet begrijpt. 
Hier staan werkelijk menschen van verschillende gemoeds- 
aanleg tegenover elkander en wel curieuselijj staan de ` 
matter-of-fact menschen naast de phantasten, tegenover de 
meer bespiegelende geesten. 
Den laatsten is niet tegen te spreken, dat de aanhangers 
van de positieve-absolute richting steeds nieuwe dragers 
van eigenschappen moeten uitdenken om de beschrijving 
der reeds aangenomene aan te vullen. 
De elasticiteit van den aether moest beschreven worden 
door aan dien aether een fijnkorrelige structuur toe te 
schrijven; maar wil men het gedrag van zulk een korrel volledig 
beschrijven, dan zal men op dezelfde wijze nieuwe dragers 
moeten verzinnen, en op die wijze krijgt het proces veel 
gelijkenis met dat der theosophen, die ook een opvolging 
van stof- en aethertoestanden aannemen. En wanneer die 
laatste eindelijk de mulaprakriti volstrekt homogeen noemen, 
dan maken zij, volgens de niet in hun leer geloovende, een 
willekeurig einde aan de reeks 
. Een bekend spreekwoord zegt, dat uit de botsing der 
verschillende meeningen de waarheid ontspringt. Dat uit den 
strijd der hierboven beschreven meeningen over den wereld- 
aether dé waarheid zal te voorschijn treden, durf ik niet 
LXXIII ; 12k, 
