SCHOENBERGIA TITHONUS. 



Ornithoptera Tithonus, $ De Haan, Verhandelingen over de Natuurlijke Geschiedenis der Nederlandsche overzeesche Beziltingen. 

 0. Tithonus, $ E. Doubleday, Genera of Diurn. Lepid. p. 4, n. 4 (1846). 

 Papilio Tithonus, $ Gray, Cat. Lep. Ins., Brit, Mns, I. p, 5, n. 8 (1852) ; Gray, List. Lep. Ins. B. M. I. p. 3, n. 8 

 Ornithoptera Tithonus, $ ■ Vollenhoven, Tijdsch. v. Ent. III., p. 71, n. 3 (i860). 

 Papilio Tithonus, $ Felder, Verh. z. b. Ges. Wien., p. 290, n. 6, and p. 331, n. 4 (1864). 

 „ „ $ W. F. Kirby, Syn. Cat. Diurn. Lepid. p. 518 (1871). 



Ornithoptera Tithonus, Butler, Lepidoptera of the South Sea Islands ; Proc. Zool. Soc, 1874, p. 289. 



» ,) 2 , Oberthtir, Annales de la Societe Entomologique de France, Bulletin, p. cxxii. (1885). 



„ „ $ , Oberthtir, Etudes d' Entomologie, 12th livr., p. 1, n. I, t. 3, I. 10 (1888). 



„ „ 6* and ? Dr. C. Fickert, Ueber die Zeich. der Gatt. Orn. p. 720 ; ,? t.xx.f.6; J t.) 



Troides Tithonus, Walter Rothschild, Novitates Zoologies (Rev. of Pap. of E. Hemisph., exclusive of Africa), Vol. III., p. 1 

 iEtheoptera ? Tithonus, W. F. Kirby, Nature, Vol. 51, p. 256 (1895). 

 Schoenbergia „ Rippon, Nature, Vol. 51, p. 343 (1895). 



.—p. 18, t. 1, f. 1, (1841). 

 856). 



:xi, f. 1 ( 

 95. °- 4 



1895). 



For a period of 44 years the only representative of this 

 species known in Europe was the type specimen of the $ 

 in the museum at Leyden. What the 2 could be like 

 was a question, the answer to which was a long time 

 delayed. Accomplished Entomological specialists, like 

 the late Prof. J. O. Westwood of Oxford, and others, 

 were for a long time inclined to regard the type 2 of 

 Victoria in the British Museum as the missing sex of 

 Tithonus, but there were difficulties in the structure of 

 the two insects which rendered that idea somewhat 

 untenable ; and so for several years our desiderata were 

 the 2 of Tithonus, and the $ of Victoria. Until the 

 $ $ of these species could be carefully compared with 

 each other, it was impossible to suppose that they be- 

 longed to two distinct genera, possibly only distantly 

 related to each other, a conclusion from which we cannot 

 escape, now that the two sexes of each species are known. 

 The 6* of Victoria was discovered by Mr. Woodford in 

 1886, the 2 in 1855 or 1856 ; the $ of Tithonus in 1840, 

 and the ? in 1885. When the 6* of Victoria was dis- 

 covered a considerable number of 2 2 , differing very little 

 from the type, were also obtained, and it became certain 

 that if Oberthiir's 2 Tithonus, described by him in the 

 "Annales de la Societe Entomologique de France," were 

 not the ? of that sex, it had yet to be sought for. I am by 

 no means quite sure that the few examples now known 

 may not be vars. of the 2 Paradisea or of some other tailed 

 species of the genus Schoenbergia yet to be discovered — 

 though there are certainly some conspicuous differences 

 between the 2 2 of the two species. What these differ- 

 ences are will be seen later on. Meanwhile I give below 

 De Haan's original description of the $ , with, I trust, a 

 fairly literal translation of it for the benefit of English 

 students ; to be followed with some notes on some of 

 the examples which have since reached Europe. 



6* . " De bovenvleugels zijn swart, met drie groen-gele 

 banden ; de ondervleugels ovaal, groen, met een goudgeel 

 middelvlak en eenen zwarten buitenrand. 



" Dezeprachtigevlinder heeft 7J vlugt. de bovenvleugels 

 hebben op eenen donker zwarten grond drie banden, 

 welke zich van de basis tot bij den buitenrand uitstrekken ; 

 de bovenste band loopt langs de binnenrandader, is 

 boogvormig, zeer smal tot op het midden en loopt verder 

 boven gemelde ader breeder uit ; de middelste heeft den 

 vorm eener S, strekt zich over de middelcel en over de 

 ruimt tusschen de Vierde en zesde ader uit en eindigt 



nabij den buitenrand in eene omgebogene punt. De derde 

 band loopt langs den onderrand langzamerhaud smaller 

 toe en is korter dan de twee vorige. De ondervleugels 

 zijn ovaal smaller dan van Priamus. Een goudgele band 

 strekt zich over de geheele lengte uit, maar is tusschen 

 het einde van de middelcel en den buitenrand afgebroken ; 

 dezelve neemt een groot gedeelte van de middelcel, langs 

 de onderrandader en twee derde gedeelten der vakken 

 tusschen de eerste en vierde ader in, alwaar hij drie 

 bogten vormt, in welke even zoo vele zwarte vlekken 

 liggen. Het afgezonderde gedeelte bestaat uit twee 

 vlekken tusschen de vifde en zevende ader, van welke de 

 binnenste eens zoo lang is de vorige. Een grasgroen veld 

 sluit zich tegen den goudgelen band aan, bevat het 

 onderste gedeelte der, middelcel, de binnenste heeft 

 tusschen de 4de, 5de, en 6de aders en vormt den geheelen 

 buitenrand van het middelvlak. De binnenrand is breed 

 omgeslagen, breed zwart gezoomd, van buiten grijs en 

 gedeeltelijt met digte, lange, vleeschkleurige haren bedekt 

 die zich over het achterlijt uitstrekken. De buitenrand 

 heeft eenen smallen zwarten zoom en is golvend 

 uitgesneden. De vleugeltop is stomp ; de anaalhoek 

 uitgesneden, de onderzijde der bovenvleugels is voor het 

 grootste gedeelte groenachtig geel, met uitzondering van 

 den geheelen rand, van eenen breeden, schuinen dwars- 

 band over het midden en van drie zwarte vlekken langs 

 den buitenrand tusschen de vierde en zesde ader, die 

 gezamentlijk zwart zijn. Op de ondervleugels ziet men 

 hetzelfde goudgels veld als op de bovenzijd; overigens 

 zijn dezelve geheel grasgroen, met eenen zwarten band 

 onder de middelader, welke zich tot de helft der vleugels 

 uitstrekt, met eenen licht gelen anaalhoek, eene zwarte 

 vlek aan den top der middelcel en vier vlekken van 

 dezelfde kleur tusschen de eerste en de zesde ader ; de 

 buitenrand heeft eenen smallen zwarten zoom, De borst 

 is geheel zwart. Het achterlijf geel met twee zwart 

 vlekken op de boven zijde van iedere geleding." 



The upper wing is black, with 3 greenish-yellow bands ; 

 the under wing is ovoid and green, with a gold-coloured 

 central space, and a black outer margin. This splendid 

 butterfly has an expanse of j% inches. The primaries 

 have, on the upper side, a deep black ground, upon 

 which are the 3 yellow bands (or marks) each of which 

 extends from the base almost to the margin of the wings ; 

 the uppermost band runs its course within the inner edge 

 of the vein, and is narrow and curved ; the centre band 

 runs its course from the above-mentioned vein, and 



