S!. 



21. Wordt de veelhoeksmeting mot ccn boussok' instrument 

 uitgevoerd, dan moetcn in aanmerking worden gen inen 

 de correctie der boussole en de correctie om de astro- 

 nomische azimuts terug te brengen tot richtingshoeken. 



(Geeft het instrument N. W. azimuts, dan worden op 

 dcze wijze X. W. richtingshoeken gevonden). 



Men kan nu of eerst alle afgelezen azimuts corrigeeren 

 alvorens de berekening aan te vangen, dan wel de 

 eindcijfers verkregcn bij de berekening met de afgelezen 

 azimuts naderhand corrigeeren met behulp van differen- 

 tiaalformules voor de verandering van het afgelezen 

 azimut tot richtingshoek. 



Heeft de berekening slechts ten doel het bepalen 

 van de coiirdinaten van eenige weinige polygoonpunten 

 tusschen begin- en eindpunt gelegen of van het 

 eindpunt alleen, dan is de laatste methode de aange- 



Vordert de miswijzing van de magneetnaald eene 

 correctie Ci en is C 2 de correctie om de astronomische 

 azimuts te herleiden tot X. 0. of X. W. richtingshoeken, 

 clan is deze laatste in de polyederprojcctie i [E'] X 

 (+ voor X. W., — voor X. 0. azimuts). waarin [E'] 



= -r= -T-, (als de correctie is uitire- 



X cotg. ^o boog 1 ' v 

 drukt in '). 



Hierin is p de brecclte van centrale punt der graad- 

 afdeeling, waarop gerekend wordt. (X+, Z — ). 

 C 2 is tegenover i\ in den regel klein; zij vorandort 

 van elk punt der veelhoeksmeting en is te stellen op 

 het gcmiddelde der C 2 van begin- en eindpunt, 



De geheele correctie der azimuts bedraagt dus 

 C-C + C 2 . 



Is het eindpunt der veelhoeksmeting geen vast punt, 

 dan neme men voor de X van dat punt bij de bere- 

 kening van C 2 eene benaderde waarde. 



