— 24 — 



Hier in de tropen kan men waarnemen, hoe sommige plantcn 

 tegen of na de schemering hare bloemen doen opengaan 

 onder het verspreiden van een doordringenden geur. Daaronder 

 zijn er, die bepaald stinken; echter zijn het niet deze stink- 

 bloemen, die worden bedoeld, maar meer de soorten, waarvan 

 de reuk, op een afstand waargenomen, liefelijk en aangenaam 

 is; van dicht bij dikwijls bedwelmt of hoofdpijn verwekt. 

 Van deze bloemen werden verschillende soorten gedurende 

 de blooiperiode onderzocht op de aanwezigheid van indol in 

 het door haar uitgeademde parjum. 



Daarbij werden de volgende reagentien — die met groote 

 scherpte de aanwezigheid van zelfs sporen indol verraden — 

 gebruikt : 



1°. een verzadigde oplossing van oxaalzuur; 

 2°. een 1% oplossing van vanilline in een mengsel van 



gelijke deelen alcohol en sterk zoutzuur; 

 3°. een 1% oplossing van paradimethylaminobenzaldehyde 

 in hetzelfde mengsel. 



Deze reagentien werden in strooken dun filtreerpapier 

 opgenomen. 



Wanneer nu de bloemen het sterkst riekten (bij de door 

 mij onderzochte soorten was dit meestal des avonds het geval) 

 werden zij geplukt en met de stolen in water onder een 

 glasklok gebracht. Boven in deze klok werden de strooken 

 ivairenspapier beveStigd zoodanig, dat zij aan de inwerking 

 van den bloemendamp waren blootgesteld, zonder de bloemen 

 zelf aan to raken. 



Slechts wanneer ieder reagens rood word geklennl. word 

 op de aanwezigheid van indol besloten. 



De Iteide laaiste oplossingen kleurden zich steeds het snelst, 

 het oxaalzuur veel langzamer. 



De proef met oxaalzuur heb ik dikwijls een geheelen nacht 

 doen doorgaan — al verloopt deze, door Verschaffelt aange- 

 geven reaktie langzamer, zoo is zij toch hoogst gevoelig en 

 zeer typisch voor indol. Van de groote mate van gevoclig- 

 heid kan men zich een denkbeeld vormen, wanneer men 



