van metoorologischen aard, voor con deel moeten ze worden 

 toegeschreven aan het stadsverkeer; onmiskenbaar is de 

 invloed der electrische centrale. 



Een vorschijnsol van geheel anderen aard is dat der aard- 

 getijden onder den invloed van zon en maan. Was de 

 aarde tegenover den vorvormenden invloed dezer krachten 

 als vloeibaar te beschouwen, dan zou door den seismograaf 

 niets worden opgeteekend. Hecker heeft echter gevonden, 

 dat de seismograaf te Potsdam een getij be weging heeft, die 

 ongevecr 2 / 3 is van wat deze zou zijn, indien de aarde 

 absoluut hard was. Ue oost-west component van het dubbel- 

 daagsche maansgetij, afgeleid nit de opteekeniugen van den 

 seismograaf, levert voor Batavia een analoog resultaat. Er 

 is echter schijnbaar een vertraging van het aardgetij. 



Deze vertraging is waarscliijnlijk nict reeel. Xiet alleen 

 is zulks op theoretische gronden te verwachten, maar de 

 uitkoiusten verkregon voor den noord-zuid component van 

 het Mg getij en van het declinatiegetij bevestigen dit. 



Voor het eerste getij wordt de amplitudo veel te groot 

 gevonden, voor het tweede wijkt het argument sterk af 

 van de theoretische waarde. Een en ander kan worden 

 verklaard uit de werking der watergetijden in den Indischen 

 Oceaan en de Javazee. Bij hoog water heeft de grootere 

 massa van het water een sterkere aantrekking tengevolge, 

 die den seismograaf uit zijn vroegeren stand brengt. Misschien 

 heeft ook nog het gewicht van het meerdere water invloed, 

 doordat een inzinking van den bodem er het gevolg van is. 



Beide factoren werken in dezelfde richting. 



De correctie, die aan de amplitudo van den oost-west 

 component van het M 2 getij is aan te brengen in de 

 onderstelling, dat de vertraging nul is, is waarschijnlijk 

 onbeduidend. 



In hoeverre de aarde onder de werking van mechanischen 

 druk inzinkt zal nog nader worden onderzocht door de 

 luchtdrukveranderingen met de afwijkingen van den seis- 

 mograaf te vergelijken. 



