Zij bevonden zich zoodoende onder ongeveer overeenkomstige 

 condities als waaronder dergelijke, in het wild groeiende 

 planten zich gedurende den drogen tijd bevinden. 



De proeven werden genomen met de volgende zeven 

 soorten: 1. Dondrohiinn secundum, 2. Aerides virens, 3.Bhyn- 

 chostylis retusa (Saccolabium Blumei), 4. Dendrobium crume- 

 natum, 5. Eria ornata, 6. Phalaenopsis amabilis, 7. Dendro- 

 bium Pandaneti. 



Deze soorten zijn hier gerangschikt in de volgorde waarin 

 zij, zooals uit de volgende onderzoekingen blijkt, en zooals 

 ook met de verspreiding in het wild ongeveer overeenstemt, 

 tegen droogte bestand zijn. 



Enkele nadere bijzonderheden over deze zeven soorten 

 laat ik nog volgen. 



Dendrobium secundum is een sympodiale soort met dikke, 

 dikwijls meer dan 60 c.M. lange schijnknollen en dunne, 

 vliezige bladeren. De bladeren schijnen meestal niet veel 

 langer dan een jaar aan de Stengels te blijven zitten, zoodat 

 men in den regel aan een exemplaar van deze soort een 

 vrij groot aantal kale schijnknollen en slechts enkele bebla- 

 derde Stengels vindt. De cuticula van de bladeren is dun, 

 de huidmondjes zijn slechts met een kleine cuticulalijst 

 voorzien, daarentegen is aan de schijnknollen de cuticula 

 buitengewoon dik. Deze soort komt in de djatibosschen 

 in de laagvlakto tamelijk veel voor. 



Aerides virens, een monopodiale soort met tamelijk lange 

 Stengels en lijnvormige, leerachtige bladeren die eenige 

 jaren aan de plant blijven zitten, komt o.a. zeer algeraeen 

 op de tamarinde- en andere schaduwboomen in Batavia, 

 Semarang, Tegal, Pekalongan en Cheribon voor en moet 

 hier aan even langdurige droogteperioden weerstand bieden 

 als waaraan Dendrobium secundum in de djatibosschen in 

 sommige jaren is blootgesteld. Aerides virens laat zich moeilijk 

 cultiveeren, omdat de plant zeer gevoelig is voor te veel en 

 te langdurige vochtigheid aan de wortels. Wanneer men deze 

 soort met de wortels in mandjes met mos of uitgeplozen 



