Den microscopischen bouw van het blad heb ik niet onderzocht. 

 Deze soort schijnt vooral, zoo niet uitsluitend in zeerregen- 

 rijke streken, bijv. in de omgeving van Buitenzorg, voor te 

 komen en groeit dan dikwijls diep in de schaduw. 



Phalaenopsis amabilis, de welbekende vlinderorchidee, is 

 monopodiaal en heeft eon zeer korten Stengel met eenige, 

 zeer groote, vleezige bladeren, die een veel minder stevige 

 constructie vertoonen dan de bladeren van Aerides virens 

 en Rhynchostylis retusa. Wanneer men de dikte van de 

 cuticula der bladeren van Dendrobium secundum = 1 stelt, 

 zal die van de cuticula der schijnknollen van dezelfde soort 

 + 10, van de cuticula der bladeren van Dendrobium crume- 

 natum = 2, bij Phalaenopsis amabilis — 4, bij Aerides virens = 

 + 12 en bij Rhynchostylis retusa + 16 bedragen. 



De huidmondjes van Phalaenopsis amabilis zijn met een 

 niet bijzonder sterk ontwikkelden cuticularing voorzien. 



Phalaenopsis amabilis wordt sinds omstreeks 15 jaar zeer 

 veel door orchideenzoekers verzameld en is daardoor in de 

 meeste streken van Java zeer zeldzaam geworden. De plant 

 schijnt tenuis te hooren in streken met geen scherp gepronon- 

 ceerden drogen tijd en toch ook geen al te vochtig klimaat. 



De plant is, zooals bij de kultuur onmiddellijk blijkt, niet 

 goed tegen droogte bestand maar is, desniettegenstaande, 

 evenals Aerides virens, buitengewoon gevoelig voor te veel 

 vocht aan de wortels en eischt geen zonnige, maar een 

 lichte luchtige standplaats. 



Dendrobium Pandaneti heeft lange, dunne schijnknollen 

 en vliezige bladeren, die gewoonlijk lang aan de Stengels 

 blijven zitten, zoodat in den regel bij deze soort de meeste 

 Stengels bebladerd en slechts enkele kaal zijn. De cuticula 

 van de bladeren is uiterst dun, de cellen van de epidermis 

 zijn groot, de huidmondjes vertoonen geen cuticularing. 



Deze soort schijnt uitsluitend in zeer regenrijke streken 

 zonder geprononceerden drogen tijd voor te komen. 



