worden kail of slechts in zecr gerinuv Iioi'vocIIimIimi 

 voorkomt. Waarom komt bijv. bij sommige cassave-varie- 

 teitcn zoovoel blauwzuur in de knollen voor, die toch 

 zeer arm aan ciwit zijn en vindt men bij andere planten, 

 die zeer veel eiwit bevatten, geen blauwzuur? 

 3 e . hot feit, dat bij Pangium editle volgens de proeven van 

 Tbbub bij verdonkering het blauwzuur pas na langcn 

 tijd, 10 dagen of meer, verdwijnt, terwijl men tocli van 

 het blauwzuur als tusschenverbinding bij de eiwitvorming 

 een veel snellere verdwijning zoude mogeu verwachten. 

 Ook bij onderzoekingen van Veeschafeelt over het blauw- 

 zuur in de uitloopende knoppen van Prunus bleek, dat de 

 takjes die zich uit de knoppen ontwikkelden, ook wanneer 

 dit in het donker gebeurde, aanmerkelijk meer blauwzuur 

 bevatten dan er oorspronkelijk in de knoppen aanwezig was. 

 Bij Prunns Laurocerasus bleek dat een verblijf in het donker, 

 zelfs gedurende een maand, geen invloed had op de in 

 de bladeren aanwezige hoeveelheid blauwzuur, wanneer de 

 bladeren goed gezond bleven. Werden de bladeren echter 

 geel, dan ging met deze ziekelijke veranderingen in het blad- 

 weefsel een verlies van het blauwzuur gepaard. 



Het is zeer wel denkbaar, dat het blauwzuur een tusschen- 

 product is bij de eiwitvorming en als zoodanig in minimale 

 hoeveelheden bij allerlei groene planten in het blad voorkomt; 

 het hooge gehalte bij sommige planten kan echter m.i. moeilijk 

 met de eiwitvorming in verband worden gebracht. De groote 

 hoeveelheid blauwzuur bij Pangium edule, Pliaseolns lunatus, 

 Man/hot, Primus, Alocasia enz. kan m.i. moeilijk anders ver- 

 klaard worden dan dat het blauwzuur hier als doelloos of 

 ondoelmatig product van het chemisme der plant of wel als 

 verdedigingsmiddel tegen plantenetende dieren voorkomt. 



4. Gloeiosa supeeba, L. 



Oloriosa superba wordt onder den naam prachtlelie 

 Methonica af en toe in Europa in broeikassen gekweekt. 



