De Tangkoeban Prahoe. 



Zondag-morgen bracht ik, vergezeld door den tjaniat van 

 Lembang, een bezoek aau den Prahoe. 



De heer Bothma van Lembang sloot zich l)ij ons aan, wat 

 mij zeer welkom was, daar deze niet alleen op den 7 e " dadelijk 

 na den eersten knal den werkenden krater heeft bezocht, 

 maar ook den volgenden morgen daarin is afgedaald en dus 

 in staat was om mij over af- of toenemen der werking in 

 te lichten. 



In den na-nacht van Zaterdag op Zondag hoorde ik te 

 Lembang eenige malen een gerommel, dat mogelgkerwjjze 

 van den berg kwam: in den voornacht was dat wegens de 

 talrijke onweders niet uit te maken. 



's Ochtends om 4 uur zag ik de rookkolom zeer duidelijk 

 zich boven den krater verheffen en zich op een hoogte van 

 ongeveer 3000 meter, dus 1000 meter boven den berg, tot 

 een groote wolk uitbreiden. Toen wij om 5 uur den berg 

 naderden was die uitbreiding niet aanwezig en verhief de 

 rookzuil zich wel een paar duizend meter hoog. 



Reeds voordat wij op den kraterrand aan den tweesprong 

 van het pad kwamen, merkte de heer Bothma op, dat de 

 aschbedekking was toegenomen. Er lagen boompjes over 

 den weg; en van den tweesprong het pad naar beneden toe 

 vervolgende, zagen wij de aschbedekking dikker wordcn. Hoe 

 lauger hoe meer boomen waren door midden gcbroken 

 en alles ter neer gedrukt door de zwaarte van de aschlaag, 

 totdat bij het laatste gedeelte bij den voorsprong — waar 

 vroeger de pondok stond — niets dan stompjes uit den 

 blauwgrijzen modder staken. 



Toch kon ik zelfs daar niet meer dan een halve palm 

 aschbedekking meten. De laag vertoonde nergens uitspoeling 

 door den regen, wel een bewijs, dat ze in den nanacht 

 gevallen was. 



