— 170 — 



Do opvattingen van Schimper en Stahl harmonieeren met 

 geheel met elkander. Schimper neemt aan, dat de strand- 

 planten uit de zouthoudendo omgeving slechts moeilijk hun 

 behoefte aan water kunnen dekken en dat zij blootstaan aan 

 het gevaar van te sterke zoutophooping in de bladeren. Deze 

 twee oorzaken te zamen verklaren volgens hem het xerophyte 

 karakter der strandflora. 



Volgens Stahl zijn alleen planten, die hun huidmondjes met 

 kunnen sluiten, voor een leven als strandplant geschikt en 

 deze planten verdampen ongeveer even sterk als de gewone 

 in zoetwater voorkomende moerasplanten. In physiologisch 

 opzicht zouden zij zich dus in het geheel niet als xerophyten 

 maar als echte hygrophyten verhouden. 



Tien jaar geleden werden door schrijver dezes reeds enkele 

 orienteerende proeven over de verdamping van de mangrove- 

 plantcn aangezet *) en deze onderzoekingen werden nu 

 onlangs opnieuw opgenomen. 



Het zijn vooral twee vragen, die bcantwoord moeten worden: 

 l e . Kunnen de strandplanten hun verdamping reguleeren 



door de huidmondjes te sluiten? 

 2 e . Is inderdaad de verdamping van de strandplanten 

 bijzonder gering? 



Bij mijn proeven werden meestal versch afgesneden, niet 

 in water gezette takken van verschillende planten metkorte 

 tusschenpoozen gewogen, bijv. na een half uur, een uur, twee 

 uur, drie uur. Deze proeven vonden, voor zoover dit mogelijk 

 was, plaats in de natuurlijke omgeving van de plant, voor 

 vele van de onderzochte planten aan het strand van de 

 koraaleilandjes in de baai van Batavia. 



Tn de eerste korte p6riode kan men bij benadering aan- 

 nemen, dat de verdamping ongeveer even sterk is als aan 

 de bewortelde plant en door vergelijking van de intensiteit 

 der verdamping bij het begin en later kan men zich er een 

 oordeel over vormen, in hoeverre de verdamping tcngevolge 

 van sl uiting der huidmondjes gereguleerd wordt. 



*) Tndische Natuur. Van Ingen, Soerabaia 1901. Bl. 140. 



