grpeien Sonneratia' s, vermoedelijk Sonneratia acida, op ondiepe, 

 afgestorven gedeelten van het, de eilanden omgevende 

 koraalrif, dikwijls geheel alleen staande; de wortels worden 

 hier door onvermengd zeewater omspoeld. De bladeren van 

 deze boomen zijn dik vleezig, duidelijk vertikaal gesteld, 

 isolateraal gebouwd. 



Het blad vertoont, zooals reeds door Schimpee aangegeven, 

 op dwarsdoorsnede in het midden waterweefsel, aan weers- 

 kanten daarvan palissadenparenchym. De wand van de 

 epidermiscellen is dik, de huidmondjes zijn ingezonkcn. 



Op het eiland Purmerend werd den 23 en Augustus een tak 

 van een aldaar op het koraalrif groeiende Sonneratia afgeplukt 

 en aan de zon geexponeerd. 



Hot gewicht bedroeg: 

 bij het begin van de proef om 11 uur 58 min. 184 gram. 

 „ 12 „ 18 „ 170 

 „ 5 „ 151,5 „ 



Do tak was intusschen mee naar huis genomen en onder- 

 weg zooveel mogelijk aan de zon blootgesteld. Thuisgekomen 

 werd de tak als gewoonlijk boven op een kast in mijn 

 studeerkamer neergelegd. 



Den volgenden dag 's raiddags om 4 uur bedroeg het 

 gewicht 121 gram. 



Weer een dag later, den 25 en Augustus, 's avonds om half 

 acht 93,5 gram. 



De bladeren waren nu hier en daar reeds verdroogd en 

 de proef werd afgebroken. 



Den 31 en Augustus werd op een ander eilandje door twee 

 takjes van Sonneratia acida, die ieder ± 30 gram wogen 

 en waarvan het eene in zeewater, het andere in zoetwater 

 stond, van 9 3 / 4 tot 11 uur verdampt 2,5 respectievelijk 3 

 gram. De takjes waren hierbij aan de felle zon geexponeerd. 



De verdamping van Sonneratia blijkt in ieder geval aan- 

 zienlijk te zijn. Op grond van de eerste proef, waarbij in 

 do eerste 20 minuten 14 gram of 7,5 % van het gewicht 

 verdampt wordt, zou men zelfs kunnen aannemen, dat de 



