— 197 — 



In een vorige studie over de verdamping van epiphyte 

 orchideen heb ik er op gewezen, dat het vermogen van 

 epiphyte orchideen om langdurige droogteperioden zonder 

 nadeel te doorstaan hoofdzakelijk afhangt van drie factoren: 

 l e . De nonnale verdamping bij het begin der droogto- 



periode. 

 2 e . De verdampingsreguleering. 

 3 e . De waterreserve van de plant. 



Van een overeenkomstiu stiiinlpunt bescliuiiwd kunnen van 

 de ditmaal onderzochte planten alleen Pandamis, Opuntia 

 en eventueel Ficus elastica onder de rubriek xerophyten 

 gebracht worden. 



Waar in de literatuur steeds over xerophyten habitus, 

 xerophyten bouw van de huidniomljes. hladeren etc. gespro- 

 ken wordt, en hieraan steeds het begrip wordt verbonden 

 van inrichtingen om de verdamping te vcrminderen, komt 

 het mij logisch voor om planten, waarvan het blijkt dat 

 zij inderdaad sterk verdampen, niet onder de xerophyten 

 te rekenen. 



Planten, die op droge standplaatsen groeien, maar door een 

 buitengewoon ver uitgebreid wortelstelsel in staat zijn toch 

 betrekkelijk veel te verdampen, zou ik dan ook geen xerophyten 

 willen noemen; dezen naam zou ik willen reserveeren voor 

 de betrekkelijk weinige planten, die bijzonder economisch met 

 het water omgaan. 



Op een gezichtspunt, dat dikwijls uit het oog verloren 

 schijnt te worden, zoude ik nog de aandacht willen gestagen, 

 op het verband namelijk dat cr tusschen groeisnelheid en 

 sterke verdamping schijnt te bestaan. 



De meeste, zoo niet alle Eucalyptus-soorten, ongetwijfeld 

 ook de onderzochte, behooren tot de zeer snelle groeiers, 

 Cusufirnm equisetifolia eveneens, Hibiscus tiliaceus groeit ook 

 tamelijk snel, terwijl Calophyllum InophyUum en Mangifera 

 langzaam groeien. 



