EEE ` ES 
in, en moest ik daartoe mij op mijn Controleur-zijn beroepen. 
De lieden waren doodelijk verschrikt en daar alle hun huis- 
genooten gevlucht waren, wilden zij hun huis niet alleen laten. 
Een kampongbewoner ging eindelijk mede. 
„De regen was minder geworden, evenals de duisternis, en 
onderaardsche geluiden enz. werden bijna niet meer gehoord. 
Wij gingen toen met ons drieën verder, en daar ik niet wist 
wat er gebeurd was en welke gevaren er bestonden, klommen 
wij door de koffietuinen op den Goenoeng kénék (op de kaart 
als Goenoeng van Papringan aangeduid) aan den W.-kant van 
dien berg naar boven. 
„Van den top had men voorheen een fraai uitzicht naar het 
Oosten op den Lamongan. De O-helling van den Goenoeng 
is vrij steil, met koffie beplant, welk plantsoen zich aan den 
voet voortzette, begrensd door het gereserveerde bosch, waar- 
achter de Lamongan omhoog rees. 
„Hoe was evenwel de aanblik van dit dal veranderd! Waar 
voorheen de koffietuin aan het bosch grensde, verhief zich een 
bruin gebrande berg van plus minus 50 M. hoogte, met een 
bijna zuiver ringvormigen krater van ongeveer 200 M. middellijn. 
Alleen aan de O.-zijde, de kant van den Lamongan, was de ring- 
vorm verbroken en de rand onregelmatig, deze brokkelde voort- 
durend af en liet dan als een waterval van gloeiende steenen zien. 
Er kwam slechts een flauwe rook uit den krater. In een kring 
van ongeveer 300 M. was de grond bruin gebrand, uit spleten 
stegen voortdurend dampen en vurige gassen op, en staken 
uit dien bodem slechts brandende en half verkoolde boomen 
omhoog. Op verderen afstand van plus minus 300 M. was de 
plantengroei geheel gedood door een regen of vloed van kokend 
water. De bladen der koffieboomen en het gras waren als 
gekookt, terwijl dit laatste hier en daar plat tegen den grond 
lag, alsof er een bandjir overheen was gegaan. Dit alles was 
bestrooid met vuistgroote lava-sintels. Daar de krater niet 
werkte, gingen wij naar beneden; ik probeerde den pas gevorm- 
den berg zoo dicht mogelijk te naderen, doch overal gaten in 
den grond ziende, waarin vuur, keerden wij terug en ontmoet- 
