— 259 — 
keling der boomen, terwijl zij zich op de veel hooger ge- 
legene hellingen van Smeroe en Argopoero wel ontwikkelen 
konden.” | 
Zonder kaart naast zich te hebben, zou men allicht daaruit 
ten onrechte afleiden dat de Groote aloen-aloen-vlakte aan alle 
zijden door bergen ingesloten is, of in een soort ketel ligt. 
Zulks is echter het geval niet; slechts langs de West- en 
Zuidzijden ligt zij beschut; aan hare Oostzijde ligt het diepe, 
ruime Deloewangdal, dat aan diens Oostzijde door den ruim 
2000 voet hoogeren Krintjing begrensd wordt, welke berg- 
wand in een boog aansluit aan den zuidelijken bergwand met 
den Gilap als top, en, hoewel zij ruim 5 kilometer er van 
daan staat, het plateau tevens beschut voor den fellen Zuid- 
Oosten wind. Aan de Noordzijde rijst het terrein flauw een 
honderdtal voeten en ligt overigens de vlakte aan die zijde 
open; eerst op 21/, kilometer afstand ligt de op zich zelf staande 
top Djambangan. 
In het Tijdschrift van het Koninklijk Aardrijkskundig Ge- 
nootschap heb ik de reden aangegeven die m. i. er toe geleid 
heeft, dat de Groote aloen-aloen-vlakte vrij van boomen is. 
In % kort komt zij hierop neer, dat vóór de komst van 
JUNGHUHN en ZOLLINGER kudden van duizenden herten deze 
schoone vlakte bewoonden en alle opschietende boompjes ver- 
trapten, terwijl de oude casuarinen successievelijk omvielen. 
In 1881 vond ik nog resten van enkele omgevallene, half 
verbrande boomen op het plateau, zooals er nu nog langs diens 
rand enkele tjomoro’s staan. Na 1851 hebben de jaarlijksche 
branden der Madoereesche jagers het verwoestingswerk voort- 
gezet. Ware KoHLBRUGGE’s gissing juist en niet geheel uit 
de lucht gegrepen, dan zouden op de ten Noorden van de 
Groote aloen-aloen gelegene, zacht oploopende vlakte en op de 
Aloen-aloen Mesem evenmin casuarinen moeten groeien; dáár 
stonden ze wel en staan er nu nog verscheidene exemplaren, 
niettegenstaande honderden er van in een tijdsverloop van 18 
jaren, dat ik de hoogvlakte ken, door het vuur der jagers 
verteerd zijn. 
