i Be a 
niet in zijn geheel of onregelmatig maar laagsgewijs door 
de magnetiet verdrongen zoodat 2 à 3 millimeter dikke 
banden van dit mineraal regelmatig afwisselen met even 
dikke laagjes die uit pyriet en kwarts bestaan. Deze 
pyriet is door een latere mineralisatie in het erts ge- 
komen en heeft toen de plaats van den kalksteen tusschen 
de magnetietbanden ingenomen. Met de pyriet is tevens 
wat koperkies medegekomen. Men treft deze sulfiden 
bijna overal in het erts aan: soms als kleine van erwt- 
tot vuistgrootte partijtjes of als dunne, min of meer 
grillige snoertjes en adertjes, onregelmatig er in ver- 
spreid — waarbij men soms pyrictkristallen van meerdere 
centimeters grootte tegenkomt, ook in kwartsnesten en kleine 
gangetjes in het erts of er buiten in het — echter altijd 
metamorfe — nevengesteente, waarbij de kwarts — om een 
beeld te geven — koraalachtige massa’s van elkaar in alle 
richtingen kruisende tot 1!/, em. grootte kristallen vormt 
met pyriet in groote cubi. Bij analyse van dergelijke pyriet- 
en koperkieshoudende ertspartijen bleken deze altijd in 
meerdere of mindere mate goud en zilver te bevatten, een 
feit waarop hier de aandacht gevestigd wordt in verband 
met hetgeen later volgen zal. Inderdaad was Salo Talim- 
bangan bij de Toradja’s dan ook niet bekend als een 
ijzerertsafzetting maar als een goudvindplaats en werd als 
zoodanig aangewezen. Ook monsters waarin geen sulfiden 
meer te bekennen waren en die, volgens analyse, slechts 
bestonden uit magnetiet en, door verweering, gedeeltelijk 
daaruit ontstane haematiet, bleken edele metalen te bevatten, 
wat het geredelijkste te verklaren is door aan te nemen 
dat daaruit de sulfiden door verweering verdwenen zijn 
waarbij zij hun goud- en zilvergehalte achterlieten, wat 
us de algemeene verspreiding der sulfiden in het erts 
bevestigd. 
De tweede groep van contactmetamorfe ijzerertsafzet- 
tingen die van Gouvernementswege nader zijn onderzocht, 
