B, Ee 
Een der volledigste beschrijvingen van een ijzerertsafzet- 
ting wordt gegeven door Dr. R. D. M. VERBEEK !), en wel 
van die van den Goenoeng Besi aan den weg van Fort van 
der Capellen naar het meer van Singkara. 
Het bovenste gedeelte van den berg bestaat uit kalksteen, 
waaronder schilferige mergelgesteenten liggen met tusschen- 
geschakelde hardere, mergelachtige kalksteenbanken. Aan den 
oost- en den westflank van den berg, dus aan weerszijden 
van den kalksteen, komt een strook van deze leigesteenten 
voor den dag. Zoowel aan den oostkant als aan den westkant 
wordt deze lei aan de buitenzijde begrensd door een stollings- 
gesteente dat door VERBEEK eerst augietporfier, later diabaas 
genoemd is. In het zuidoosten sluit aan den kalksteen 
syeniet aan of syeniet-graniet, in elk geval een granietisch 
gesteente, waarvan een partij aan de zuidoosthelling te 
midden van den kalksteen voorkomt. 
De kalksteen waaruit de top van den berg bestaat is bijna 
overal zuiver wit of grijswit van kleur en geheel kristallijn 
van fijnkorrelig suikerachtig tot grofkorrelig. Versteeningen 
bevat deze kalksteen niet terwijl dezelfde kolenkalksteen van 
den, op eenigen afstand gelegen, bijna gelijknamigen Boekit 
Besi, daarvan wemelt. 
De leiformatie is aan den westkant normaal zooals hier 
boven beschreven. Aan de oostzijde echter bestaat ze uit 
compacte licht- of groengrijze kiezellei, terwijl daar in plaats 
van de tusschenliggende mergelachtige kalksteenbanken, 
buitengewoon harde banken van granaatrots voorkomen. 
De kristallijne kalksteen waaruit de fossielen verdwenen 
zijn, de kiezellei en de granaatrots wijzen alle op contact- 
metamorfose. Deze metamorfose moet veroorzaakt zijn door 
den graniet en niet door den diabaas, daar ze alleen aan de 
oostzijde van den berg optreedt en niet aan de leiformatie 
') R. D M. VERBEEK. IJzererts bij den Goenoeng Besi, in de 
nabijheid van Fort van der Capellen, afd. Tanah Datar, res. Padang- 
sche Bovenlanden. Jaarboek Mijnwezen 1877. I, 
