dn $3 = 
van de westzijde is waargenonien hoewel deze toch ook 
onmiddellijk door diabaas begrensd wordt. Aan den Boekit 
Besi waar wel diabaas in onmiddellijke aanraking met den 
kalksteen werd waargenomen en geen graniet voorkomt, heeft 
de kalksteen blijkbaar geen contactmetamorfe verandering 
ondergaan. 
Het mag eenigszins overbodig lijken dat hier de kwestie 
waardoor het contact is veroorzaakt, zij het ook vluchtig, 
wordt aangeroerd. Het is echter een zaak van belang 
in verband met de vraag omtrent den ouderdom van de 
granieten. 
VERBEEK zelf was toen ter tijd een andere zienswijze 
toegedaan wat moge blijken uit een aanhaling uit zijn werk 
Sumatra’s Westkust: 
„Bij Tiemboeloen eindelijk is de kalksteen op de grens 
„met hoornblendegraniet in granaatrots omgezet, door 
„Vloeistoffen die daar na of tijdens de eruptie der diabazen 
„circuleerden. De omzetting is dus niet op rekening van 
„den graniet te stellen”. 
In de contactzone aan den oostkant van den Goenoeng 
Besi werden twee afzettingen van ijzererts gevonden. 
De noordelijkste ligt in de kiezellei dicht bij (op?) de 
grens met kalksteen en bestaat uit fijnkristallijne ijzerglans 
met een geringe hoeveelheid koperkies en malachiet. Door 
een galerij werd een dikte geconstateerd van 2 meter. 
Het zuidelijke voorkomen ligt in den kalksteen, heeft aan 
de oppervlakte een dikte van 15 meter en kon over een 
lengte van 50 meter aan de oppervlakte worden vervolgd. 
Naar de diepte vermindert de dikte snel en bedroeg in cen 
op de afzetting gedreven tunnel nog slechts één meter. 
Wat nu de aard dezer afzettingen betreft: VERBEEK 
beschouwt ze als „werkelijke gangen” (Sumatra's Westkust 
p. 565) en het is klaarblijkelijk dat hij daarbij, geheel in 
modernen zin, aan thermale gangen denkt. Zijne opvatting 
omtrent het ontstaan der granaatrots bracht dit van zelf 
mede. 
