a B en 
Van de tot nog toe op Sumatra, bekend geworden 
afzettingen van ijzerertsen, zijn die van de Lampongsche 
distrieten wel de belangrijkste. 
Ze zijn beschreven door Dr. J. EuBerr en door den (toen- 
maligen) Bergreferendar R. Mürrer-Herrines, terwijl men 
ook nog eenige mededeelingen vindt in de gepubliceerde 
verslagen der Lampongsche exploratie-maatschappij '). 
De meeste en oogenschijnlijk belangrijkste afzettingen 
vormen een vrijwel van west naar oost loopende en in het 
oostelijk gedeelte naar het zuiden ombuigende, ongeveer 
5 K.M. lange rij outerops langs den noordrand van het 
Ranggalgebergte, waarvan de hoogste (349 meter) top, de 
Boekit Ranggal, ongeveer 7'/, K.M. hemelsbreedte oostelijk 
van Tandjong Karang gelegen is. Ongeveer twee kilometer 
noordelijk van deze rij komt nog een afzetting voor bij het 
plaatsje Sababalau. 
en tweede rij van 4 outcrops vormen het z.g. Way-waya- 
veld, westzuidwestelijk van Goenoeng Soegih (50 KM. 
hemelsbreedte N.W. van het Ranggalveld) terwijl bovendien 
nog ijzerertsen bekend werden aan den Bt. Dandar, aan den 
westkant van de Lampongbaai gelegen. 
Volgens Dr. ELBERT bestaan de hierbedoelde gedeelten 
van de Lampongsche districten uit glimmerschiefers die 
echter weer meestal door lateriet overdekt zijn; in tot 15 
meter diepe schachten kon hij den overgang constateren 
van den lateriet tot gele, daaronder grauwe, vette kaolienklei 
en van deze tot meer of minder sterk verweerde glimmerlei. 
Het versche onverweerde gesteente schijnt echter nergens 
door hem aangetroffen te zijn. In navolging van Voz wordt 
dit gesteente tot het praccarboon gerekend. Deze glimmer- 
schieferformatie wordt doorbroken door lichtroode granieten. 
') J. ELBERT. Magnet- und Roteisenvorkommen auf Siid-Sumatra. 
Zeitschrift fiir praktische geologie 1909. 
P, MüLLER-HERRINGS. Magneteisenerz in Siid-Sumatra-zelfde tijd- 
schrift, zelfde jaargang. 
— Erz und Kohle auf Sumatra; Glückauf 1915. 
