= 90 
Inderdaad bestaat de Bt. Ranggal uit dit gesteente '). Het 
oorspronkelijke praecarbonische plooiingsgebergte — is volgens 
Dr. Enger — tot cen uitgestrekte peneplain gedenudeerd ; 
de enkele, sterk geplooide schollen daarvan zijn dikwijls 
steil, tot 75°, opgericht. 
De ijzerertsafzettingen nu zouden concordant in de onderste 
gedeelten der glimmerschiefer ingeschakelde „Lager” zijn 
en men krijgt uit de geheele beschrijving van Dr. ELBERT 
den indruk dat men aan zijne bedoelingen niet te kort 
doet wanneer men hier het woord Jager!" door laag vertaalt. 
Beschouwen wij na deze ertsafzettingen een beetje nader, in 
de eerste plaats die van het Ranggalveld. De afzettingen 
liggen, zooals reeds werd vermeld, op een lange rij en wel 
langs den grens van den graniet met de z.g. glimmerschiefers. 
Dit zijn echter niet de eenige ertsen die hier voorkomen. 
Ongeveer in het midden van de rij vindt men kwartsgangen 
met pyriet, die goudhoudend zijn (Bt. Roepit); meer naar het 
oosten komt eveneens pyriet voor: „Án das nicht krystalline 
„Roteisenerzvorkommen schlieszt sich gelegentlich das von 
„Schwefelkies, jedoch immer nur lokal an, z.B. in der Nähe 
„eines kiesreichen, archäischen Quarzites oder Quarzporphy- 
„res (?!kwartsgang) im Lebuh dalam.” 
Het ijzererts van de Ranggalzone wordt beschreven als te 
bestaan uit magnetiet en haematiet (door verweering uit de 
magnetiet ontstaan?) terwijl plaatselijk ook blijkbaar primaire 
ijzerglans voorkomt. Volgens Mürrer-Herrings bevat het 
„Haupterz’’ gemiddeld 65°/, ijzer, slechts sporen titaan, fosfor 
en zwavel en van 10/ tot 10°/) kiezelzuur. De cijfers die 
Dr. ErBerr mededeelt geven een overeenkomstig beeld. 
Omtrent het twee kilometer noordelijker gelegen voorkomen 
van Sababalau deelt Mürrer-Herrings mede dat in de 
magnetiet, waaruit het erts bestaat, malachiet en koperkies 
voorkomen. Een middenmonster uit een schacht, op 9 meter 
diepte genomen — waarmede men blijkbaar de cementatiezone 
1) Mededeeling van Ingr. C. °T HOEN en Dr. E. HARTMANN. 
