ae 
„groote hoeveelheden ijzererts van de beste kwaliteit gevon- 
„den werden”, wat echter niet er toe leidde dat uit de 
vergunning tot opsporing een concessie voortsproot. 
Onder de aan de oppervlakte liggende ijzerertsblokken 
waren er met een gehalte aan koper in den vorm van gedegen 
metaal en azuriet, terwijl hetzelfde verslag van daar ook 
nog het voorkomen van kopererts en van looderts vermeldt. 
De hierboven beschreven eigenaardigheden dezer ijzerertsen 
en de ligging dicht bij graniet deden een sterk vermoeden 
ontstaan dat men hier wel met contactmetamorfose kon te 
doen hebben, te meer waar de aard van het nevengesteente 
lang niet vaststaat. Miinuer-Herrines toch spreekt slechts 
van „gelbliche Tone und rötliche Laterite”. ... „welche 
„feine Glimmerschübehen (Muscovit) noch erkennen lassen”, 
d.w.z. dat ze er slechts in geringe hoeveelheid in aanwezig 
zijn en men kan in deze gesteenten evengoed de verweerings- 
producten zien van granaatrots als van glimmerschiefer zooals 
Dr. Erserr wil, die echter dit gesteente blijkbaar nergens 
onverweerd aantrof. 
Deze veronderstelling verlangt echter dat dan kalksteenen 
aanwezig waren of nog zijn. 
r. E Harrmany, die, op den gerezen twijfel opmerkzaam 
gemaakt, zonder op de ijzerertsafzettingen een onderzoek 
in te stellen, bij een verkenningstocht ') in de Lampongs 
aan dit vraagstuk zijne aandacht schonk, beschrijft het 
praetertiair als zandige, kleiachtige en kiezelige sedimenten 
met lokaal tusschengeschakelde kalkbanken van waarschijnlijk 
cretaceischen ouderdom en spreekt van metamorfose veroor- 
zaakt door granieten en diorieten waarbij gneiss, glimmer- 
schiefer, glimmer-, granaat- en epidoot-kwartsieten, chloriet- 
en hoornblendeleien en marmer ontstaan zijn. 
1) Een verslag hierover zal verschijnen in het ter perse zijnde. 
Jaarboek v. h. Mijnwezen 1915, verhandelingen 2° gedeelte. 
