a SC 
Martapoera een geologisch onderzoek uitvoerde. Volgens zijne 
opvatting bestaat het gedeelte dezer afdeeling waar de 
ijzerertsen voorkomen uit een N.O.—Z.W. verloopende kern 
van kristallijne leien: glimmer-, straalsteen-, smaragdict-, 
straalsteenepidoot-, smaragdietepidoot-, chloriet-, kalklei en 
overeenkomstige kwartsieten. Over het algemeen staan deze 
lagen tamelijk steil, waarschijnlijk ten gevolge van sterke 
plooiing. Concordant tusschen deze leien in komt serpentijn 
voor, welk gesteente Hoozre, aan de hand van microscopische 
onderzoekingen van Rerrarrs !), meent te moeten afleiden 
van peridotiet-intrusies. Jonger dan deze serpentijn zijn 
doorbraken van gabbro’s, norieten, diorieten en kwartsdiorieten, 
welke gesteenten door overgangen met elkaar verbonden zijn. 
Als jongste stollingsgesteente beschouwt Hoozr zulke van 
andesietische geaardheid, die door hem echter, daar hij ze 
een praetertiairen ouderdom toekent, porfierieten genoemd 
worden (op de kaart porphyriet en diabaas, diabaas- en 
diorietporphyriet). 
Deze porfierieten doen zich voor als gangen zoowel in 
de kristallijne leien als in de gabbro’s enz. en vormen 
uitgebreide dekken op deze gesteenten. Naar de kust toe 
worden al deze gesteenten bedekt door grint-, zand- en 
kleilagen waaruit ze hier en daar eilandsgewijs uitsteken. 
Van de verschillende afzettingen van ijzererts werden 
door Hooze die van den reeds genoemden Pematang Damar 
meer ingaande onderzocht. 
De noordelijkste top van dezen ben elrug — de G.Sembana— 
bestaat uit kwartsiet en glimmerlei, de zuidelijkste top — de 
G. Tambaga — uit augietgabbro. Deze augietgabbro zet zich, 
als een 1—2 K.M. breede strook voort naar de 2'/, K.M. 
noordelijker gelegen top Moengoe Kehok, waar de augiet- 
gabbro overgangen vertoont naar kwartshoudende augietdioriet 
') J. W. RETGERS. Mikrosk. onderzoek eener verzameling ge- 
steenten uit de afd. Martapoera enz. Jaarboek Mijnwezen 1891. 
Wetensch. gedeelte. 
