en echte kwartsdioriet. De lagere heuvels tusschen de beide 
laatste toppen bestaan uit porfieriet die als een 500 M. 
breede strook westelijk van de gabbro aansluit. 
De ijzerertsen worden tusschen de G. Tambaga en de 
Moengoe Kehok uitsluitend gevonden in de gabbrostrook doch 
in verreweg de grootste hoeveelheid aan den G. Tambaga 
en vooral aan de Z.Z.W. helling dicht bij den porfieriet. Aan 
de oppervlakte zijn de afzettingen kenbaar aan groote 
ertsblokken, waaronder er zijn van 8 meter hoogte en ca 
200 M3. inhoud, die boven het maaiveld uitsteken. 
Ten einde gegevens te verkrijgen omtrent den aard en de 
uitgebreidheid van het erts naar de diepte werden door 
Hooze eenige putten en tunnels gegraven, waarbij hij eenige 
meters (van 4—9) onder de oppervlakte reeds geen erts meer 
aantrof maar slechts roode klei of verweerde of onverweerde 
gabbro vond. 
Tot zoover de verhandeling van Hoozr. 
Door tusschenkomst van het gewestelijk bestuur werd 
door het Mijnwezen een monster van de roode klei ontvangen, 
genomen van tusschen de groote ijzerertsblokken, waaruit 
een aantal ertsbrokjes werden uitgezeefd, te samen + 40°/, 
van de geheele massa uitmakende terwijl de roode aarde 
zelf, die door de zeef ging nog 21!/,°/, ijzer bevatte (en 
14°/, gloeiverlies gaf). 
Het erts dat over het algemeen dicht en compact is, met 
slechts enkele kleine onregelmatige holten bestaat uit 
magnetiet en haematiet. Door Hooze verzamelde monsters 
bleken sterk polair magnetisch te zijn en eigen magnetisme 
te hebben, een eigenschap van in staat van verweering 
verkeerende magnetiet. Bij andere monsters, met veel minder 
sterke magnetische eigenschappen was dit proces blijkbaar 
reeds nagenoeg ten einde. Prof. Murper te Utrecht onder- 
zocht in 1847 ertsen van hier die 98°/,—99.7°/, Fe, O, 
bevatten en dus praktisch geheel uit haematiet bestonden. 
De afzetting van G. Tambaga bestaat dus blijkbaar uit 
een eenige meters dik dek van roode verweeringsgrond 
