— 100 — 
Het tweede monster bestaat uit dicht erts, met op de breuk 
een donkere, eenigszins staalgrauwe kleur en doet de magneet- 
naald afwijken; het heeft een min of meer duidelijke, dun 
gelaagde structuur en bevat, zonder dat het erts daardoor 
een blazig of sponsachtig karakter krijgt, een aantal kleine 
holten die in de richting der laagstructuur in de lengte 
uitgerekt zijn. Op andere plaatsen in dit monster merkt men, 
in plaats van holten volgens de laagstructuur gerangschikte 
schijnbaar staafvormige individuen op van een wit mineraal. 
Onder het. mikroskoop blijken deze staafjes uit een agregaat 
van kwartskorrels te bestaan die unduleus uitdooven. Voorts 
ziet men zoowel in deze kwarts als in het erts enkele kleine- 
individuen van een geelachtig mineraal met hooge brekingsindex, 
isotroop en soms met eenigszins zeshoekige doorsneden; waar- 
schijnlijk granaat. 
In het lichtere gedeelte dat na vergruizing van het 
erts door verwassching werd afgescheiden werden granaat, 
veldspaat, straalsteen en waarschijnlijk ook epidoot en augiet 
opgemerkt. 
Van de geologische verhoudingen van dit gedeelte van 
Flores is zoo goed als niets bekend, de overzichtskaart van 
ABENDANON vertoont hier een witte vlek. Het zou dus *voor- 
barig zijn als reeds min of meer waarschijnlijk een contact- 
metamorfen oorsprong van dit erts aan te nemen; men zou 
toch, uitsluitend aan de hand van deze monsters, evengoed, 
wanneer men daartoe gepredisponeerd was, aan leden 
van de familie der kristallijne schiefers kunnen denken 
(itabieriet en aanverwanten). Waar echter hier sprake is 
van contactmetamorfe afzettingen, dienden deze ertsen, omdat 
ze mogelijk hiertoe zoude kunnen behooren, toch vermeld te 
worden. 
In de eigenlijke Molukken zijn geen contactmetamorfe 
ijzerertsafzettingen bekend, echter schijnt men te mogen 
verwachten ze op Nieuw-Guinea weder te zullen aantreffen. 
In de rivieren die op het gebergte van Amberbaken ontspringen 
~ 
