— 104 — 
»glimmerschisten. Wel vindt men in verschillende beekjes 
„vast gesteente van ertsrijken (magnetiet en pyriet) graniet 
„en granietporphyr op slechts eenige honderd meters van 
„sommige der bovengenoemde ertslichamen. Met deze feiten 
„vervalt de geheele theorie van ELBERT”. 
„Aan de oevers van het beekje tusschen Te. enal I en 
„II is een vrij groote ingraving. . ... Aan de insnijding—die 
„erg vervallen is ziet men op de meeste plaatsen het erts 
„als losse brokken in een roode aardachtige massa; over 
„enkele meters is echter zeker een vast ertslichaam aangesne- 
„den, over welks vorm men echter niet genoegzaam oordeelen 
„kan. Het erts op deze plaats bootst—in vergroeiing met 
»kwarts—in vele blokken op treffende wijze koraalstructuur 
„na, waarbij het erts de holten opvult en de verticale wanden 
„en horizontale tusschenschotten uit kwarts bestaan. Ook 
„werden hier brokken erts gevonden, die groote, groene, 
„idiomorphe granaten en op holten kwarts, chalcedoon en 
opaal bevatten. 
„De betrekkelijk kleine, lensvormige voorkomens, de directe 
„nabijheid van ertsvoerende eruptiefgesteenten en het vinden 
„van granaathoudend erts maken het zoo goed als zeker, 
„dat het erts tot de contactmetamorphe voorkomens behoort. 
„Hiermede zou de koralligene structuur van het erts van 
„Tg. Senang mooi overeenkomen. Tegen contactmetamorphose 
„zou schijnbaar de afwezigheid van kalksteenen kunnen 
„spreken, maar de verweering van het geheele gebied is zoo 
„grondig, dat er geen kalksteen meer verwacht mag worden. 
„Mochten de koraalachtige vormingen in het erts inderdaad 
„blijken koraalresten te zijn en nog eenigszins determineer- 
„baar blijken, dan zou dit waardevolle gegevens over den 
„ouderdom der graniet-intrusie kunnen verschaffen.” 
