— 212 — 
kustlijn bezuiden Perapat, welke zeer waarschijnlijk daar- 
door is ontstaan. Bevestiging hiervan levert de reeds vermelde 
vermoedelijke breuk, evenwijdig aan deze kust, welke bij Gorsik 
den graniet en de viekleien van Motoeng in het, W. afsnijdt. 
Zoodoende is in het Perapat gebied de samenhang van de oeverlijnen - 
met breuklijnen vrij zeker aangetoond. Vouz gaf overal breuken 
aan, zonder deze te hebben waargenomen en zoodoende mocht 
. Biicxine deze dislocaties nog met eenig recht als ,, Phantasie- 
` gebilde” bestempelen. 
Verdere sterke- aanwijzingen voor breuken vond ik meer 
zuidelijk ten N.W. van toektoek (kaap) Ail en nabij Gopgopan. 
De verticale hooge wanden, die hier boven water voorkomen, 
zetten zich dikwijls rechtstreeks onder water voort, zoodat 
ik somtijds op 2 m. van den oever bij 20 m. nog geen grond 
kon peilen. Een dergelijk relief moet wel met breuken 
verband houden en bij Gopgopan is een dezer breuken te 
zien als contact van lipariet met een lipariet-breccie. 
Terugkomende op den Marpalatoek zandsteen zij nog vermeld, 
dat deze wellicht identisch is met de door Wine Easton in 
den Zuidoever bij Koeta Gindjang gevonden zandsteenen. 
Het type is dat der eoceene zandsteenen van Midden- 
Sumatra. - 
4°. De liparieten en hunne tuffen. 
Deze gesteenten zijn zeer verspreid, hoewel zij niet 
uitsluitend den oostoever samenstellen zooals onderstellender- 
wijze op de Geologische kaart van Nederlandsch-Indië van 
KC ABENDANON staat aangegeven. 
De tuffen ontbreken op de toppen der bergen bij Perapat 
(Marpalatoek en Batoe Merdinding). Tot mijn verwondering 
trof ik ze echter weder aan op den top van den 2150 m. hoogen 
Pangoeloebao, waar overigens meterdikke moslagen en dicht 
kreupelbosch de waarnemingen bemoeilijken. 
Ten N. van den Batoe Merdinding bestaan de meeste toppen 
uit de bekende witte tuffen, wier algemeene helling eenige 
