a 
en door het zeefapparaat der waaiervormige organen vast- 
gehouden kunnen worden. * 
In de tweede plaats vond ik onder mijn geconserveerde 
larven één exemplaar, waarvan de kop, gezien van de ventrale 
zijde, het beeld vertoont, dat weergegeven is in figuur 11. 
Men ziet hoe de distale uiteinden der opgevouwen waaier- 
vormige organen tot in de mondopening gebracht zijn, terwijl 
men de mandibels als het ware hun borstelwerk zict verrichten. 
Dat de maxillen aan dit borstelen kunnen meedoen, is dunkt 
mij duidelijk. De groote borstel van de bovenlip en die van 
de hypopharynx zullen blijkbaar hun werk doen, wanneer 
de waaiers weer naar buiten getrokken worden. Dat het, 
gezien de bouw en de onderlinge ligging der betrokken organen, 
denkbaar is, dat de larve dit borstelwerk verricht zonder dat 
daarbij een noemenswaardig gedeelte van de tusschen de 
waaierstralen verzamelde voedselpartikeltjes weer door den 
stroom meegevoerd wordt, zal wel niemand willen tegenspreken. 
Nog moet ik er even op wijzen, hoe in het stadium van 
figuur 11 het voetstuk van de linkerwaaier wel, dat van de 
rechterwaaier daarentegen niet dichtgevouwen is. 
De rol, welke door het kleine waaiertje gespeeld wordt, 
is mij zonder meer niet duidelijk. Hetzelfde geldt voor de 
vingervormige maxillair-palpen. Dat deze palpen ook hier 
zintuigdragers zijn, behoeft wel niet betwijfeld te worden, 
gezien vooral ook het feit, dat men dezelfde kegelvormige 
zintuig-lichaampjes aan de antennen en aan de palpen 
terugvindt ''). De vraag blijft echter, of eenig en zoo ja, welk 
verband bestaat tusschen de typische vingervormige gedaante 
van deze palpen en hun functie. 
*) De lezer zal misschien denken, dat in de figuren 6, T 9 en 10 
deze kleine voedselpartikeltjes tusschen de proximale uiteinden der 
stralen van de waaiers door puntjes zijn weergegeven. De teekenaar 
heeft hiermede echter slechts willen aangeven, dat daar ter plaatse 
de waaiers, bij zwakke vergrooting door den microscoop bezien, don- 
kerder lijken, dan in het distale gedeelte, hetwelk in verband staat met 
het feit, dat de proximale gedeelten der spangen vrij sterk in één vlak 
verbreed zijn. 
